Etrim Günlüğü

Mumcular Pazarı

2011-09-05T09:55:00.000-07:00

Etrim'de bir tane marketimiz var, alışveriş için ya Mumcular'a (8 Km) ya da Bodrum'a (20 km) gitmek gerekiyor. Ama Mumcular pazarını tanıdıktan sonra taze sebze ve meyveyi artık asla marketlerden almıyoruz. Mumcular pazarı bizim alışık olmadığımız tarzda bir Ege pazarı. Sabah kaçta açılıyor bilmiyorum ama biz 07:30 gibi gidiyoruz pazara ve park yeri bulamıyoruz.! Bazen oldukça uzak bir noktaya parketmek durumunda kalabiliyoruz. Üstelik bunu Pazar günleri yapıyoruz. Burada pazar günleri pazara ! gitmek bir gelenek, vazgeçilmez bir alışkanlık ve erken gitmekte fayda var...

Genelde yerel ve doğal ürünleri bulabildiğimiz bu pazara, pazar sabahları bu kadar erken gitmeye nasıl da hemen alışıverdik. Güzelim yatağan karpuzları, mis gibi pembe ve kırmızı tarla domatesleri, hayatımızda hiç yemediğimiz kadar taze ve kütür kütür salatalıkların hepsi bu pazarda. Civar köylerdeki herkes Pazar günü bu pazarda, üstüne bir de Güvercinlik, Tuzla, Bargilya gibi bölgelerde yazlığı olan yazlıkçılar da geliyor. Bir önceki hafta ise pazarda bir otobüs dolusu italyan vardı. Sanırım Yalı'daki otellerden günlük turlar ile geliyorlar. Gürültülü tavırları ile pazara ayrı bir renk kattılar. Bu arada pazarcılarımızın birçoğunun ingilizce konuşabildiğine de şahit olduk.

Sıcak insanları, taze ve özlemini çektiğimiz kaliteli ürünleri ile Mumcular pazarı artık Pazar günlerinin ilk gidilecek yeri hem de sabah saat 07:30'da. Biz gittiğimizde pazarda hareket çoktan başlamış oluyor. Bu yaz bir kez 10:00 gibi gitmeyi denedik ve neredeyse herşeyin iyisinin tükendiğini gözlemledik.

Bu pazar ve yarattığı dinamizm yüzünden pazar günü Mumcular'da tüm işyerleri açık. Zirai ilaç bayisinden, inşaat malzemeleri satıcılarına kadar her dükkan pazar günü bir buluşma noktası olan bu pazara rağmen kapalı kalamıyor. Sizin anlayacağınız Mumcular esnafı için Pazar günleri tatil değil, belki de en çok iş yaptıkları iş günü.

Meyvalar biraz pahalı ama sebze fiyatları son derece makul. Sera ürünleri bu pazarda yok. Örneğin Temmuz ayı boyunca hiç taze fasulye görmedik. Tezgahlarda fasulye yerine börülce vardı. Sebebi ise Fasulyenin bu sıcakta bu bölgede yetişmemesiydi. Bahçemizdeki fasülyeleri biz de Temmuz ayında budamak (!) zorunda kaldık...

Mumcular pazarı bizim için artık vazgeçilmez bir tutku. Bazen blogta yazıp paylaşmalımıyım diye kendi kendime sorduğum bölgemizin güzelliklerinden birisi.

Kireçli Su

2011-07-26T04:34:00.000-07:00

Köyde kullandığımız suyun armatürler ve duşakabin camları üzerinde bıraktığı beyaz lekeler ve yıkandıktan sonra ciltte yarattığı kuruluk üzerine bu konuyu araştırmaya başladık. Aldığım iki şişe su örneğini İstanbul'a getirip birini bir arıtma firmasına diğerini ise İSKİ'nin laboratuarına tahlil için gönderdim. Sonuç zaten baştan da belli olduğu gibiydi. Sudaki toplam kalsiyum (CaCo3) litrede 300 mg seviyesinde, sertlik derecesi ise 30 fr yani oldukça sert ve kireçli sular sınıfına giriyor. Sert ve kireçli suların tesisat ve makinelere zararının yanında çeşitli cilt rahatsızlıkları yaratabildiğini biliyoruz. Derin kuyu suları genelde yeraltındaki kireç gibi mineraller ile fazlasıyla temas halinde oldukları için oldukça sert oluyor. Köyümüz ve kuyular denize uzak olduğu için suda tuzluluk problemimiz yok.
Bu sonuçlardan sonra önlem olarak yapılması gereken en mantıklı çözüm katyonik reçineli su yumuşatma cihazlarından bir tane alıp takmak gibi görünüyor. Bu konuda biraz araştırma yapınca çok farklı fiyatlarda cihazlar olduğunu gördük. Bu cihazların içerisinde sudaki kireci yakalayan 15 - 30 Lt reçine var. Reçinenin de bir kapasitesi oluyor örneğin 180 Fr / m3 gibi. Yani suyunuzun sertliği 30 fr ise cihaz 6 m3 su yumuşattıktan sonra reçine kirece doymuş oluyor ve rejenerasyon işlemine (tuzla yıkama) tabi tutulması gerekiyor. Cihazın üzerindeki akıllı valf otomatik olarak bu işlemi zamana veya debiye (geçen su miktarına ) bağlı olarak yapabiliyor. Çıkışını da kanal sisteminize veriyorsunuz. Böylece reçine de kireçten temizlenmiş yeniden kullanıma hazır oluyor. Böyle kaç yıl gidiyor bilmiyorum ama belli bir süre sonra da herhalde reçineyi de değiştiriyorsunuz.
Bizim evsel kullanımımızı ayırırsak ayda iki rejenerasyon yetebilir. Cihazlar her rejenerasyonda 6 Kg (aslında cihaza ve reçine miktarına göre değişiyor) tuz tüketiyor. (tablet tuz) Tuzu çuvalla ve toptan alırsanız kilogramının 50 - 60 kuruş gibi bir fiyatı olduğunu öğrendik. Ama kullanmak zorunda olduğunuz kireç çözücüler ve deterjan gibi masrafları düşünürseniz ayda 12 Kg tuz tükerimi çok büyük bir işletim maliyeti değil...
Sonunda kararımızı ve siparişimizi verdik... İlgilenenlere ürün ve firma hakkında detaylı bilgi verebilirim.

Kargıcak

2011-07-14T05:52:00.000-07:00

Kargıcak ya da diğer adıyla Balıkçı Koyu, denize girmek için geçen yıl keşfettiğimiz küçük bir balıkçı limanı. Pırıl pırıl suyu ve çakıltaşı plajı ile keyifle denize girilebilecek bir koy. Herhangi bir tesis yok ama böyle sessiz ve bakir olmasını biz daha çok sevdik.

Kendi şemsiyenizi götürürseniz biraz dinlenmek ve serinlemek için çok güzel. Bu koy daha çok bilenler ve yerli halk tarafından tercih edilen bir plaj. Geçen yıl gittiğimde Sea Garden'dan yürüyerek gelen yabancı turistler de vardı. Ayrıca günlük jeep safari turlarının da uğrak noktalarından bir tanesi. Umarım böyle de kalır ve buraya da bir otel vs yapılmaz.

Gitmek isteyenler için Çiflik'den dönülen (Yalıçiftlik)yolunun biraz bozuk olduğunu söyleyelim, aracınız taşlı, bozuk toprak yollara uygun değilse gitmeyin.

Yol ve köprü

2011-07-06T05:18:00.000-07:00

Alttaki bahçemizin geçen kışa ait bir görüntüsü aşağıdaki gibi, çamur içerisindeydi, arabayı bıraktığımız noktadan eve gelene kadar çamura bulanıyorduk. Bu kadar çamur olmasının sebebi geçen sene bahçedeki gerekli yerlere taşıdığımız toprağın alt bahçeye de dağılması ve serilmesi. Üzerinde henüz ot bitmediği için çamurlaşıyor. Zaten alt giriş kapısına kadar bir yol projemiz vardı ve hazır ustaları yakalamışken bu konuyu da halledelim istedik.

Yol çizgiler ile işaretlenmiş alana yapılacak. Arsanın bu alt kısmı ile evin olduğu kısım arasında sonradan yaptığımız istinat duvarı ile yaklaşık 120 cm yükseklik farkı var. Alt bahçeye sol altta görülen merdiven ile iniyorduk ama bu merdivenden yukarı eşya, toprak, kum gibi şeyler taşımak çok zor oluyordu. Eskiden beri aklımızda olan bir çıkış köprüsü projesini de yolla birlikte uygulamaya karar verdik.

Usta ile birlikte önce çizgilerin bulunduğu yerlere ip çektik ve yolun geçeceği yüksekliği tesbit ettik. Yol düz olacak, arazinin eğimlerine uymayacak arazideki çukur yerler doldurulacak, fazlalıklar kazılarak düzeltilecekti. Önce altına taş döşenerek tesviye edilecek, kafes demir üzerine beton atılacak ve kayrak kaplanarak bitirilecekti. Yol yapılacak alanda fotoğraftan belli olmayan ciddi çukurluklar var ve bu çukurları sağlam bir şekilde doldurmaya kalktığımızda en az bir traktör tesviye taşı gerekiyordu.

Önce alt kısımdaki yol yapıldı ve kayrak kaplandı.

Çıkış köprüsünün başlayacağı noktaya kadar gelindi. Mümkün olan en az eğimi temin etmek için köprünün uzunluğunun beş metre olması gerektiğine karar vermiştik. Zaten daha fazlası inşaat tekniği açısından da zor olacaktı. Çıkış başlamadan önce yolu da biraz taşla yükseltmeye başlarsak %20 bir eğimle fazla zorlanmadan yukarı el arabası çıkarabilirdik.

Buna göre kalıplar teraziye alınarak çakıldı ve içine demir donatı döşendi.

Betonu döküldü sabah akşam sulandı, ertesi güne kadar beklenip kalıplar sökülmeden kayrak kaplanmaya başlandı.

Kayrak kaplama sonrası...

Köprünün bitmiş hali.

Arkada görülen ambalaj atıkları taşınan eşyalarımızın ve aldığımız bazı

malzemelerin kolileri, köyde çöp toplama hizmeti olmadığı için böyle çöpler genelde yakılarak imha ediliyor ama birkaç gün önce Kaklık - İnişdibi arkasında çıkan ve helikopter ve söndürme uçaklarının hızlı bir çalışma ile büyümeden söndürdüğü küçük bir orman yangınına şahit olunca biz bunları yakmaya cesaret edemedik. Zaten hiç çöp yakmak istemiyoruz bu yüzden başka bir şekilde kurtulmanın bir yolunu bulacağız.

Köprüden yukarı çıkan arabamızla taşınan bitkiler.

Köyde ilk gece...

2011-07-05T05:40:00.000-07:00

Geçtiğimiz hafta içerisinde sipariş ettiğimiz yataklarımız teslim edildikten sonra ilk kez evimizde kalmanın heyecanını yaşadık. Hayatının neredeyse tamamını İstanbul gibi bir dünya metropolünde geçirmiş bizim gibi insanlar için oldukça ilginç bir deneyim oldu ...

Sera, ikeadan alınan bulmaca gibi lavabo ünitelerinin kurulumu gibi daha birçok yorucu işten sonra Zeynep'in hazırladığı akşam yemeğimizi yemek üzere verandamıza oturduk, aman yarabbim, hava kararıp ışıkları açmamızla bahçede ne kadar haşerat varsa bizim verandaya hücum etmeleri bir oldu, yemeği hızla bitirip içeri kaçtığımızda ikimizin de kafasından değişik düşünceler geçmeye başlamıştı. Parmak boyunda çekirgelerden tutunda, yaklaştığınızda zıplayıp sert kabuğu yere çarpınca tak tuk sesler çıkaran acaip böcekler ve her tür uçan kelebek vb haşerattan bahsediyorum bu arada...

Neyse bu faslı geçip yorgunluğun da etkisi ile yataklarımıza uzandık ama uyumak neredeyse imkansız, komşuların köpekleri hiç susmadılar, köpeklere ilave olarak birçok farklı ses de geliyor ve hiç kesilmiyordu. Yatakta bir o yana bir bu yana dönerken bir süre sonra horozlar (herhalde sabah 04:00 gibi) koro halinde ötmeye başladılar. Hemen arkasından komşularımızın tavuk, koyun, kuzu ve inekleri sabah kahvaltısı için sahiplerine seslenmeye, çatımıza ve yağmur oluklarımıza yuvalanmış 1000 kadar (abartmıyorum) serçe cıvıldamaya (ne cıvıldama!) başladı. (Evinizden kuş sesleri eksik olmasın diye dilekte bulunulan yorum aklıma geldi birden gecenin köründe.!) Uzatamayalım, sabah olduğunda her ikimizde biz ne yaptık diye aklımızdan geçirmedik değil gerçekten.

Sabah ilk işim Mumcular zirai ilaç bayisine gitmek oldu. Özel bir haşere ilacı alıp evin yakın çevresini ve pencere denizliklerini, kapı eşik ve civarını ilaçlamakla işe başladık. Oldukça etkili bir ilaç olan tüm haşereyi sizden uzak tutuyor, uzak durmayanların sonu ise zaten çok kötü, ilaç uygulanan yerden geçenler anında ölüyorlar ama başka çare yok şimdilik. İkinci akşam hem ilacın hem de ışığı açmamanın etkisi ile verandamızda rahat rahat oturmanın keyfini yaşayıp birinci problemi (haşerat) kısmen çözmüş olduk. Gün geçtikçe etrafa yerleşmiş olan haşereler azalmaya başladı.

Seslere gelince; nedense köpekler biraz daha anlayışlıydılar ikinci geceden itibaren. Çok daha sessizdiler. Zaten biz de alıştık birkaç gün içerisinde, bir süre sonra bu rutine alışıp daha erken uyuyorsunuz ve mecburen horozlar ile birlikte uyanıp en geç 07:00 gibi yatağı terkediyorsunuz. Daha fazla uyumak çok zor. Belki pencereleri kapatarak mümkün olabilir ama o zaman da sıcak oluyor. Havalar serinleyince belki mümkün olabilir. Zaten daha fazla uyursanız işler bitmez. O kadar çok yapılacak iş var ki....

Hobi Sera Yapımı Son

2011-07-03T12:24:00.000-07:00

Seranın iskeletinin montajı bittikten sonra üstü ve yanları polikarbon levhalarla kaplandı. Polikarbon levhaları İstanbul'dan temin edip diğer parçalar ile birlikte getirmiştik. Beş adet polikarbon levha rulo yapılınca aşağıdaki gibi bir kütle haline geliyor.

Levhaları çatı ve duvarların ölçüsünde kesip altıköşe kafalı özel çatı vidaları ile yerine sabitledikten sonra sıra rafların montajına geldi. Rafları da İstanbul'da marin kontra malzemeden ölçüsünde kestirmiştik. Yerine montajı önceden yapılan hazırlık sayesinde oldukça kolay oldu.

Rafların ayakları seranın iskeletine bağlanıyor ve aynı zamanda iki modülü de birbirine bağlıyor.

Alta vida atmaya gerek duymadım.

Rafların montajı yapıldıktan sonra iki kat vernikli ahşap koruyucu uygulandı.

Seranın yere sabitlenmesi, birleşim noktalarına silikon çekilmesi ve üzerine aluminyum bant uygulaması ve köşe koruyucuların bağlanması gibi detaylara fazla girmek istemiyorum. Merak edenlere ayrıca anlatabilirim.

Seranın bitmiş hali içten ve dıştan aşağıdaki gibi oldu ve Zeynep'in bitkileri yerlerine yerleşti.

Bu arada seranın üzerini aşırı sıcağa karşı gölge filesi ile kapattık. Fileyi kaplamadan önce 44 C'lere çıkan sıcaklık gölge filesinden sonra 35C'ye kadar geriledi.

Bu serayı monte ederken bir yandan da öğlen ve akşam saatlerinde evimizin eksikliklerini ( o kadar çok ki) tamamlamaya çalıştık. Yorulduk ama yıllar sonra ilk kez artık evimizde kalabiliyoruz...

Hobi Sera Yapımı 2

2011-06-26T12:20:00.000-07:00

Prefabrik olarak üretilen seramızın montajına arka tarafından başladık. Arkada duvar olduğu için bu kısma sonradan müdahale etmek çok zor, bu nedenle arka kısım kurulup polikarbon kaplaması da yapılıp yerine itilecek. Arka duvar gönyesiz yapılmış olduğu için mecburen arka kısmı yere kadar polikarbon kaplamak zorunda kaldık. Bir işin başında olmadan yapılması durumunda nasıl yanlış yapılabildiğine bir örnek bu arka duvar, halbuki usta ile üç kez konuştum gönyeli olmalı duvarlar diye ama neyse. Sonuçta arkayı kaplayıp yerine itiyoruz, arkada bir aralık olacak ara sıra temizlenmesi gereken.

Sağda görülen duvar seranın içerisinde kalacak. Seranın montajını yaparken birçok aleti birarada kullanmak gerekiyor. Çatı vidaları için tetikten hız ayarlı bir matkap, karşılıklı gelmeyen delikleri alıştırmak için ikinci bir matkap, işkence (en az iki adet) cırcır anahtar, somunu tutmak için ikinci anahtar, polikarbon maket bıçağı ile kesiliyor ama öyle basit bir maket bıçağı olmamalı, stanley marka biraz ağır iş maket bıçağı gibi bir bıçak olmalı.

Duvarları birbirine bağladıktan sonra kapıyı da kapattık, bu aşamaya kadar iki kişi 2 gün çalıştık ancak çok sıcak havalarda yalnızca öğleden sonra saat 15:00 'den itibaren çalışabiliyoruz. Ağırlıklı olarak montajı ben yapıyorum. Malzemelerin ve parçaların oradan oraya taşınması tasnif edilmesi bile oldukça yorucu olabiliyor sıcak havada.

Problemsiz bir şekilde tüm konstruksiyon birbirine bağlandı. Bu işi bitirdikten sonra hobi sera yapımı işine girip sipariş kabul etmeye başlayabiliriz. :-) Devamı bir sonraki yazıda...

Hobi Sera Yapımı 1

2011-06-26T11:36:00.000-07:00

Zeynep'in tutku derecesinde severek yetiştirdiği sukulent ve kaktüs türü bitki kolleksiyonunun evi olacak olan ve aynı zamanda da ileride bahçemizde yetiştirmeyi düşündüğümüz sebzelerin fidelerini
filizlendirip dikime hazırlayacağımız seramızın yapımı için en uygun alanın evin arkasındaki köşe olması gerektiğine karar verip işe giriştik. Seranın bu kısma yapılmasının birçok avantajı olacak. Öncelikle eve çok yakın ve kolayca ulaşılabilecek bir alanda. Lodostan korunaklı bir yerde olmasına rağmen aynı zamanda evin kuzeydoğu tarafındaki hava akışına da açık. Bodrum gibi sıcak bir yerde yaşıyorsanız havalandırma çok önemli bir konu. Yaptığınız her mekanın havalandırmasını düşünmek durumundasınız. Yeterince güneş alan ama kolaylıkla da gölgelendirilebilecek bir konumdaki bu alan aşağıdaki fotoğraftaki köşe kısım.

İki yandaki taş duvarlar seranın iç duvarlarını oluşturacağı için bu duvarların öncelikle yalıtılması gerekiyordu. Aksi takdirde yağmur sularının taşların aralarından sızarak seranın içerisine akması sözkonusu olabilirdi. Bunu önlemek için duvarlara önce kaba sıva yapıldı. Yalıtım malzemesi uygulanıp, önüne bir sıra tuğla işlendi ve tekrar sıva yapıldı, zemine de beton döküldü ve seramik kaplama yapıldı. Bunca şeyden sonra artık içeriye rutubet sızmayacak diye umuyoruz.

Taban seramik kaplanmadan önce sera alanı böyle görünüyordu. Seranın planını hazırlayabilmek için CatStd Free adında bir mimari çizim programı kullandık. Download.com dan indirebilen kullanımı çok da zor olmayan bu tarz programlara biraz olsun aşinaysanız çabuk öğrenebiliyorsunuz, bir çizime ihtiyaç duyabileceğiniz her türlü projede işinizi görecek bir program.

Bu çizimler eski usül iki boyutlu, günümüzde herşeyi üç boyutlu görmeye alıştık galiba. 3D bir programımız olmasa da yaptığımız çizimleri fotoğraf üzerine 3D olarak aktarırsak seramız bitince böyle gözükecek.

Tabi bu basit çizimin arkasında bir çok teknik detayın çözülmesi gerekiyordu. Kaplama malzemesi olan çok katlı boşluklu polikarbon levhalar nasıl nakledilecek ve kaplanacak. (Bu malzeme 210 cm eninde ve 600 cm uzunluğunda bir levha, rulo yapıldığında dahi kolay kıvrılmadığı için oldukça büyük hacim kaplıyor ve maalesef Bodrum civarından bu malzemeyi temin etmek mümkün değil.)

Yılın büyük kısmı güneşli ve sıcak olacağı için seranın çok kolay şekilde olabildiğince havalandırılması gerekecek ama nasıl yapılacak gibi birçok soruya cevap bulunmalıydı. Bölgedeki demirciler ile bu işin yapılması çok zaman alacaktı ve başında olamayacağımız için tam istediğimiz gibi olmama ihtimali vardı. Bunun gibi nedenlerle serayı prefabrik olarak önceden üretmeye ve İstanbul'dan demonte olarak götürüp yerinde cıvata ve somunlar ile monte etmeye karar verdik.

Sera 80 cm'lik yan yana modüllerden oluşacak şekilde hassas ölçülerde kesildi ve kaynaklandı. Karşılıklı civata delikleri açıldı, pencere ve kapılara pervazlar dönüldü. Genel konstrüksiyon malzemesi olarak 20x40x2 mm'lik demir profil seçtik. 20x40'lık profiller birleştirilince 40x40'lık profilden daha da sağlam (birleşim yerinde de 2+2=4 mm demir duvar oluştuğu için) taşıyıcı direkler oluştu. Çatı modülleri kolayca birleştirilecek dayanaklara sahip olarak üretildi. İçeride iki sıra raf olacak, rafların kolayca yerine takılabilmesi için gerekli hazırlık yapıldı.

Seranın bir kısmını prova amaçlı olarak kurunca, tasarımın oldukça başarılı ve sağlam olduğunu görüp imalata devam ettik. Montajı kolay ve oldukça hafif modüller birleştirilince ortaya gerçekten sağlam bir yapı çıktı.

Serayı önde ve arkada ikişer, yanlarda da üçer olmak üzere 10 adet büyük penceresi olacak şekilde planladık. Pencereler vasistas şeklinde içeri açılacak, pencere doğramalarındaki pervazlar nedeniyle polikarbon levhaları tamamen çıkarılabilecek ve sıcak mevsimde tüm pencerelerin ve kapının açık kalması sağlanarak en yüksek düzeyde havalandırma sağlanacak. Ayrıca pencere ve kapıdaki açıklıklar, sinek, böcek vs zararlıların girmemesi için sağlam bir sabit sineklik teli ile kaplanacak. Böyle nemli ve sıcak alanlar istemediğiniz ziyaretçiler için çok cazip olabileceğinden sineklik şart.

Ayrıca bu sayede sera yazın dört yönden birden hava alacak diye umuyoruz. Sineklik telini Bauhaus'dan temin ettik, oldukça sağlam rulo şeklinde satılan çeşitli kalınlık ve ebatlarda sineklik telleri var.

Sera 10'luk cıvata ve somunlar ile birleştirilecek, ayrıca bazı kısımlarda (vasistas mekanizmaları, rafların taşıyıcı profilleri) matkap uçlu vidalar ile sabitlenecek. Polikarbon levhalar, kendinden contalı altıköşe kafalı çatı vidaları ile tutturulacak.

Sera demir profilden üretildiği için zaman içerisinde kolayca oluşabilecek paslanmaya karşı önlem olarak çinko (galvaniz) kaplandı ve üzeri elektrostatik polyester boya ile boyandı.

Yapılan bu işlem seramızın demir taşıyıcılarının boya öncesi antipas uygulamasına göre çok daha uzun ömürlü olmasını sağlayacak.

Çinko kaplanmış (galvanize edilmiş) modüller..

Sera bu yapısı ile kolayca demonte edilerek başka bir yere kurulabilecek özelliğe sahip. Montajı biri yardımcı diğeri montör olmak üzere iki kişi ile yapılabilecek kadar kolay oldu.

Bu metal iskeletin üzerini boşluklu polikarbon levhalar ile kaplayacağız.

Bu levhalar çift cidarlı yapılarıyla dışarıdaki soğuğu içeriye almadığı gibi % 85 ışık geçirgenliğine sahip. Bir yüzeyleri UV korumalı bu yüzden uzun yıllar boyunca sararıp sertleşmeyecek diye umuyoruz. Biz Bayer'in Makralon adlı ürününü kullanıyoruz, birçok sertifikaya sahip ve kaliteli bir malzeme olduğunu düşünüyoruz. Çift cidarlı olması iç yüzeyde nem yoğunlaşmasını ve damlamayı da engelliyor.

Çeşitli kalınlıklara sahip olan bu levhalardan 4 mm kalınlığında olanını kullanmaya karar verdik. 4 mm kalınlığındaki bu örtü kısa ve fazla soğuk olmayan Bodrum kışında yeterli olacaktır. Kalınlık arttıkça maliyet de artıyor ve kıvrılma bükülme çapları büyüyor, dolayısıyla nakliye ciddi bir sorun haline geliyor. Montaj ve kurulum aşamaları ikinci yazıda.

Kuzu Göbeği Mantarlı Makarna

2011-04-22T12:03:00.000-07:00

Kuzu Göbeği gerçekten çok güzel ve lezzetli bir mantar ve biz daha önceleri markette satılan kültür mantarları ile yaptığımız mantarlı makarnayı bu kez muhteşem göbekler ile denedik.

Barilla'nın tagliatelle makarnası ile yaptığımız tarif kısaca şöyle;

Makarnayı bildiğiniz usülde haşlayın (10 - 12 dk), Süzdükten sonra az miktarda tereyağı ile lezzetlendirip bir kenarda sıcak tutun. Kıyılmış maydanozu ilave edip karıştırın. Gelelim sosuna yani kuzu göbeğine,

Yıkanmış mantarları iri doğrayın ve derin bir tavada önce becel veya tereyağını eritin, Mantarı desteklemek için biz çiriş otu kullandık, çiriş otu ve taze sarımsağı iri doğradığınız mantarlar ile kavurun, çiriş otu şart değil arzu ettiğiniz veya bulabileceğiniz başka yeşil otlar da olabilir, (Ispanak, pazı, vb)

Çiriş Otu (Sarı Zambak)

Suyunu çektiğinde yani mantarlar ve otlar piştiğinde artık ilave malzemelere geliyoruz, kolayına kaçacağım derseniz hazır pesto sosu, yok kendim yapacağım derseniz kendi yaptığınız pesto sosunu, Pesto mesto anlamam derseniz lor peyniri benzeri bir peyniri ilave edin, üzerine dövülmüş ceviz ve çeyrek bardak su ekleyin, taze karabiber ilave edin ve makarna tabağına aldığınız porsiyon makarnaların üzerine bu kuzu göbeği yoğunluklu mantar sosunu servis edin ve misafirlerinize ve sevdiklerinize yanında güzel bir Shiraz ile ikram edin. (İleride shirazı da kendiniz yapmayı deneyebilirsiniz, o zaman daha da keyifli olabilir)

Kuzu Göbeği

2011-04-20T02:48:00.000-07:00

Kuzu Göbeği (Morchella Esculenta) Etrim ve Karaova'da mevsiminde toplanan çok değerli bir mantar çeşidi.

Garova Günlüğünde yerel pişirme şeklini Sevgili Mehmet çok güzel anlatmış. Daha önce yediğim bu yerel pişirme şekli (taze sarımsak, soğan ve yumurta ile kavurması) inanılmaz lezzetli.

Bunlar dün komşumuz tarafından Etrim'den kargo'ya verilen ve bugün bana ulaşan Kuzu Göbekleri. Yarım kilodan fazla bir kilodan az gibi. Henüz Etrim'de sürekli yaşamaya başlamadığımız için maalesef kendimiz toplayamıyoruz ama umarım gelecekte kendi topladıklarımızı da burada paylaşırız. Bizim nasıl pişirdiğimizi başka bir yazı ile paylaşmayı düşünüyorum. Toplayan ve gönderenlere buradan çok çok teşekkür ediyoruz. Kuzu göbeği avrupada Morel Mantarı olarak biliniyor ve orada da çok değerli. Bugün organik ürünler satan bir sitede 500 Gr'nın 350.00 TL'e satılmaya çalışıldığını gördüm. Bu fiyata alan varmıdır? Olabilir. :-)

Vikipedia'da çürümüş olanların yenmemesi ve çiğ olarak tüketilmemesi tavsiye ediliyor...

Burada ise Kuzu göbeği ile değişik tarifler verilmiş..

DİKKAT: Aşağıda Kuzu Göbeği ile karıştırılma riski bulunan zehirli bir tür olan Gyromitra Esculenta görülüyor..

Gyromitra esculenta

Beton Su Deposu

2011-03-18T06:43:00.000-07:00

Köyde sular arasıra kesilebiliyor ve bazen birkaç gün gelmediği oluyor. Geçen yıl tesviye betonunu atarken tam işe başladık, bir odayı yaptık sular kesildi. Köyün kuyularından su basan pompa bozulmuş ve tamire gitmişti. Ayşe teyzenin sarnıcından su çekerek birinci katı bitirdiğimizde sular hala gelmemişti ve ikinci katımıza su çıkmıyordu. Bu durumu da mecburen ucuzundan bir dalgıç pompa alarak çözmüştük ama pompayı aldıktan bir gün sonra da sular gelmişti.! Köyde genelde herkesin bir deposu var ve bu tür durumlarda çok fazla etkilenmiyorlar. Geçen seneki bu olay bizim de acilen bir su deposu oluşturmamız gerektiğini anlamamızı sağladı ve bahçenin en yüksek köşesine, su girişinin de olduğu bölüme yukarıdaki beton depoyu yaptık.

Depo tamamen donatılı betondan yapıldı. İçine önce sıva yapıldı, sıvadan sonra yalıtım malzemesi sürüldü ve fayans kaplandı.

Şimdilik checkvalflerden oluşan bir su bağlantısı yapıldı. Şebekeden gelen su depoyu dolduracak. Depo dolunca şamandra suyu kapatacak, her ihtimale karşı bir taşma borusu ve temizlik için alttan bir boşaltma vanası kondu. Depo şebekeye paralel bağlandı, şebeke basıncını kaybetmemek için deponun çıkışına bir check valf kondu, bu check valf deponun çıkışından depoya su gelmesini tek yönlü olarak kapatıyor. Bu checkvalf sayesinde su yalnızca depodan çıkış yönünde hareket edebiliyor. Şebeke basıncı normalde bir atmosferden fazla olduğu için bu valf şebekede su varken kapalı duruyor.

Sular kesilirse şebeke basıncı olmadığı için deponun içindeki su check valfi açıyor ve depodaki su borularımıza akmaya başlıyor, suyun buradan köyün şebekesine geri gitmesini engellemek için bir check valf de ters yönde su sayacının hemen önüne kondu. Depo seviye olarak daha yukarıda olduğu için sistem şimdilik bu şekilde hidroforsuz olarak çalışacak. Durumlara göre ileride ihtiyaç duyarsak ve mecbur kalırsak bir hidrofor koyabiliriz ama bu şekilde enerji kullanmadan çalışması çok daha mantıklı görünüyor.

Deponun eni 250 cm, boyu 320 cm, yüksekliği ise 200 cm. Beton kalınlıklarını düştüğümüzde yaklaşık 12 m3 su alıyor.

Şimdilik biraz çirkin duruyor ama etrafına birkaç ağaç, çalı ve sarmaşık türü bitkiler dikerek kamuflaj yapabiliriz.

Baharın habercisi badem ağaçları

2011-03-10T03:25:00.000-08:00

Bodrum'da pembe beyaz çiçekleriyle diğer tüm ağaçlardan önce baharı müjdeleyen badem ağacı.

Şubat / 2011.

Taş Bağlar

2011-03-05T09:12:00.000-08:00

Bu hafta bir iş seyahati için Almanya'daydım. Döneceğim günden bir önceki akşam Heilbronn'da Almanya temsilcilerimiz ile yemek yerken ertesi gün için bizi ağbisinin sorumlu müdür olduğu şarap fabrikasını ziyaret etmeye davet ettiklerinde zevkle kabul ettim. Ancak gideceğimiz bölgenin "Felsengarten - Besigheim" bu kadar güzel bir şarap bölgesi olduğunu hiç tahmin etmemiştim.

Neckar nehrinin dik yamaçlarındaki taş duvarlar ile sekilendirilerek oluşturulmuş bağların ve bölgenin adı "Felsengarten" bunu taş bahçeler diye çevirebiliriz ancak ben Taş Bağlar diye çevirmeyi daha uygun buldum.

Bu eski bağların oluşturulmasında ciddi bir emek var. Yamaçlar ortalama 90 - 100 metre yüksekliğinde ve bu mesafede neredeyse 40'a yakın teras var. Bu bağları burada oluşturabilmek için verilen emeği düşünebiliyormusunuz? Yukarıdaki fotoğraf bölgenin yeşil olduğu zamanlardan, şu anda doğal olarak bu durumda değil, asmalar henüz yeşermemiş hatta bazı bağlarda budama dahi yapılamamış alttaki fotoğrafta olduğu gibi. Taşlarla sekilenen bu yamaçlarda taşlar bir tür ısı deposu görevi de görüyor ve ısının 5 derece kadar daha yüksek olmasını sağlıyor. Bununla birlikte taş aralarında, oluşan ısıyla birlikte ısıyı seven diğer bitki, hayvan ve böcekler toprağa da faydalı bir habitat oluşturuyormuş.

Felsengarten şarap havzası daha büyük bir şarap bölgesi olan Württemberg bölgesinin içinde bir alt bölge. Württemberg bölge genelinde 30 kadar ciddi şarap üreticisi var. Bu bölgeye ikliminden dolayı Schwebisch Toscana diyorlar. Kendine özgü ılıman bir mikro iklime sahip bir bölge ve bu florada bölgeye özel üzümler yetişiyor. Gittiğimiz şarap tesisinin adı Felsengarten Kellerei. Bu havzadaki tek üretici olarak altı köydeki kooperatiflerden üzüm alıyorlar ve aldıkları üzümleri mümkün olduğunca kontrollü olarak seçebilmek için bu şekilde sınırlandırmışlar. Şarap yapımında en çok kullandıkları bölgesel üzümler Trollinger ve Lemberger.

Daha önce de şarap fabrikası ziyaretinde bulunmuştum ancak burası son derece yüksek kapasitede ve otomatik bir bant ile üretim yapan bir tesis.

Daha fazla detay için tesisin web sitesi: http://www.felsengartenkellerei.de/fgk/index.html

Şişeleme kısmı tamamen otomatik bir taraftan paletle gelen şişeler otomatik makinalar tarafından banta bırakılıyor, temizlenip dezenfekte olan şişeler diğer uçtan kasalanmış olarak paletlerle sevkiyat kısmına aktarılıyor.

Fabrikanın hemen girişindeki şarap arabası.

Yılda 6.000.000 Litre şarap üretiyor ve satıyorlar (yeterince üzüm olursa elbette) Saklama kapasiteleri ise 12.000.000 Litre. Yukarıdaki devasa fermantasyon tanklarının her biri 120.000 Litre şarap alıyor.

Tesisin üretim sorumlusu Reiner bize tesis hakkında bilgiler veriyor. Birinci bölümde hepsi aynı boyda 50 - 60 kadar tank olduğunu sanıyorum. Yanlış hatırlamıyorsam eğer bu tanklar iki bölmeli ve iki farklı şarap yapmakta kullanılabiliyor.

İkinci bölümde ise irili ufaklı daha farklı boylarda fermantasyon tankları var. Küçük olanlarını özel şaraplar yapmak için kullanıyorlar. Yalnızca ikinci bölümde dahi 3.600.000 Litre şarap saklayabiliyor, fermante edebiliyorlar.

İrili ufaklı tanklar yanyana ve üsttüste. Maalesef yanıma fotoğraf makinamı almadan gittiğim için fotoğraflar son derece kalitesiz çünkü cep telefonum ile çekmek durumunda kaldım ve ortamın loş ışığı da eklenince ancak bu kadar oldu. Bu küçük tanklar 250 , 500, 1000 Litre gibi küçük kapasitelere sahip.

Bölgenin en tanınmış üzümü Riesling. Bu üzümü tanıyorum ama kırmızı üzümlerin tamamı bölgeye özel varyeteler. Tattığımız üzümlerden ben daha çok Lemberger'i beğendim, Lemberger ile birlikte bir Acolon şarabını ve ödüllü kompozisyonları olan XXL 'ı da tattık. XXL 2006 gerçekten çok güzel bir şarap. Kupajını Felsengarten bölgesindeki seçme üzümlerden yaptıkları bu şarapta muhteşem aromalar burna çarpıyor. En pahalı şarapları bu (26.00 Euro.)

Meşe fıçıların her biri Fransa'dan geliyor ve fiyatları da oldukça yüksekmiş, 250 Litrelik bu fıçıların herbiri yaklaşık 600 Euro değerinde. Daha büyük olanların maliyeti daha da yüksek olsa gerek.

Mahzenin sonundaki bu fıçı çok güzel süslemelere sahip.

Meşe fıçıların olduğu bölümden sonra demir parmaklıklarla korunan kavlar var. Bu kısımda altı kooperatifin en seçme şarapları özel olarak saklanıyor ve anahtarı Reiner'de dahi yok, tüm kontrol tesisin sahiplerinde. İçeriye ancak özel izinle girilebiliyor.

Her köyün bir arması var ve bu armalar vitray ile her bölmenin parmaklıklarına ışıklı tabela olarak konmuş.

Gemmrigheim'in üzümlü arması çok güzel.

2010 yılı üretim açısından çok kötü geçmiş, yalnızca 3.000.000 Litre şarap yapabilecek kadar üzüm alabilmişler bölgeden, tarilerinde ilk kez bölge dışından üzüm almak durumunda kalmışlar normalde şaraplar yalnızca bu altı kooperatiften alınan üzümler ile yapılıyor. Aslında bu geziyi hasat zamanı yapmak vardı, kimbilir belki o zamanlarda da yapmak mümkün olabilir ileride.

Bu bölümden sonra tesis turumuz tadım yaptığımız mağaza kısmında devam etti. Reiner bize Acolon, Lemberger ve Kompozisyon XXL'ı tattırdı. Henüz doğru düzgün şarap tarifi yapamıyorum ancak XXL'ın Kiraz, böğürtlen, kakao ve çikolata aromalarına sahip bitişi oldukça uzun bir şarap olduğunu söyleyebilirim.

Bu turun üzerine bize beğendiğimiz şarapları da hediye eden dostlarımıza çok teşekkür ediyorum.

Lemberger ve XXL Komp.

Tesisin hemen önündeki bağlardaki budanmış asmalar bir sonraki yılın üzümleri için dinleniyor ve güç topluyor. Bölgede yetişen diğer üzümler; Trolinger, Siyah Riesling (Pinot Meunier), Dornfelder, Spatburgunder (Pinot Noir), Samtrot, Cabernet Dorio, Muskat-Trolinger (Siyah) ve kısıtlı miktarda Chardonnay ve Sauvignion Blanc.

Bölgede şarap ve kültürü oldukça belirgin, Besigheim'deki bir kafenin önündeki eski pres ve üzüm kırma makinesi çok güzel kullanılmış.

Saksı olarak değerlendirilmiş pres.

Ve üzüm kırma makinası.

Bir bahçeyi süsleyen eski bir fıçı.

Bununla birlikte Almanya'da şarabın bize göre çok daha ucuz olduğunu söyleyebilirim. Aşağıdaki üç şişe şarabı (Rioja, Chianti ve Riesling) marketten toplam 6.70 Euro'ya yani yaklaşık 15.00 TL'na aldım.

Bir iş gezisinde böyle bir fırsat her zaman denk gelmiyor, birkaç saatlik bu kaçamak çok iyi geldi.

Pinar Ağacı

2011-02-07T01:50:00.000-08:00

Bahçemizde tek yönde gelişmiş Pinar Ağacımızı budayıp budamamak konusunda uzun süre kararsız kaldık. Bir canlıyı bu kadar sert budamak insanın vicdanını biraz rahatsız etse de, doğrusu buydu sanırım. Aksi takdirde ağırlık merkezi bu kadar yana kaymış bu ağacın kırılma tehlikesi devam edecekti.

Bu arada Pinar Ağacı hakkında daha detaylı bilgiyi buradan bulabilirsiniz. Komşum Sevgili Mehmet sitesinde yörenin florasını açıklarken Pinar ağacını çok güzel anlatmış. Yanlışlık yok Pinar diye yazılıyor, Pınar değil.

İşte bu da budandıktan sonraki durum. Artık daha düzgün bir formda gelişmesini bekliyoruz. Kökü kuvvetli olduğu için hızla yeni dallar vermeye başladı bile.

Yağmursuyu II

2010-12-29T22:44:00.000-08:00

Çatıya düşen suyu alt bahçedeki bir yeraltı sarnıcına toplama projemizden daha önceki yazımızda bahsetmiştik. Bu projemizin bahçedeki borularını bahçede yapılan kayrak işleri ile birlikte yerleştirmemiz gerekiyordu. Çatının sağ ve sol tarafından inen yağmur indirme boruları kayrakların altında kalan 10 cm çapında pvc boruların içerisine bağlandı.

Sağ taraftan inen yağmur boruları.

Sağ taraftan gelen sular mecburen öndeki çiçekliğin altından geçirildi.

Soldan gelen suyla birleştirilerek alt bahçeye aktarıldı.

Boruları alt bahçeye indirebilmek için istinat duvarında bir yarık açıp sonra bu duvarı tamir etmemiz gerekti.

Bundan sonraki iş yeraltı sarnıcının yapılması.

Karaova bisiklet turu

2010-11-24T09:27:00.000-08:00

Karaova (yamaçlar hariç) ortalama 3 - 4 km eninde yaklaşık 10 km uzunluğunda 30 km2'lik bir genişliğe ve adı üzerinde bir ova olarak fazla inişi çıkışı olmayan bir coğrafi yapıya sahip. Yıllardır ovadaki gerek asfalt gerek toprak yollarda ne güzel bisiklete binilir diye hayal kurardık. Bu hayali gerçeğe dönüştürmek için Ekim ayında balkonda bir köşede atılmış olarak duran bisikletlerimizi elden geçirtip, arabanın arkasında bisiklet askısına bağlayıp 700 km taşıyarak Etrim'e getirdik ve sonunda ilk bisiklet turumuzu yaptık.

Ama maalesef uzun zamandır hamlaşmış kaslarımız bize uzun ve zevkli bir tur yapma izni vermedi. Sık aralıklarla uzun yürüyüşler yapmamıza (20 - 25 km) rağmen pedal çeviren kasların farklı olduğunu ve bu kaslarımızın maalesef biraz antremana ihtiyaç duyduğunu farkettiğimiz bir tur oldu. Kurban bayramında Bodrum'da ve Karaova'da bir iki gün yağmur yağmasına rağmen genelde hava çok güzeldi ve gerek hava gerekse yollar bisiklet için çok uygundu.

Karaova'daki irili ufaklı göletlerden birisi. (Karanlık Göleti.) Bu göletler tıpkı sarnıçlarda olduğu gibi yağışlı mevsimden su biriktirmek için ve daha çok hayvanları sulamak için kullanılıyor. Turumuz üzerinde böyle en az 4 -5 gölete rastladık.

Kurudere tarafında diğer bir göletin kıyısında yemek molası veriyoruz ama maalesef akşamdan özenle hazırladığımız sandviçleri evde bıraktığımızı farkediyoruz. Acemilik had safhada...

En azından su içip biraz kasılan kaslarımızı dinlendiriyoruz. Arabayla giderken size düz gelen yolların aslında sizi yorabilecek kadar eğimli olduğunu biraz hayretle farkediyoruz ama bu daha çok bizim bisiklet kondüsyonumuzun zayıflığından kaynaklanıyor.

Bu kısa turumuzda dahi geçtiğimiz yollardan çok keyif aldık ve en kısa zamanda kondüsyonu yükseltip daha uzun turlar yapmak istiyoruz. (Kısa tur; 2,5 saat içerisinde yaklaşık 15 km toprak asfalt karışımı bir parkur oldu.)

Sırtıkara

2010-11-12T01:08:00.000-08:00

Kofana (Uploaded with ImageShack.us)

Bu yıl balık avı sezonu açıldığından bugüne halen Lüfer yemek kısmet olmadı. Aslında tehlike kendini zaman içerisinde göstermişti. Geçen yıl 15 - 16.00 TL olan Lüfer'in adedi bu yıl 25 - 30.00 TL'nın altına hiç düşmedi. Hatta birçok balıkçıda tezgahlarda yok. Neden diye sorduğumda; "abi çok pahalı millet almıyor biz de getirmiyoruz.! " diyorlar. Onun yerine Sarıkanat var, Çinekop var abi diyor. Bu işte bir yanlışlık var. Büyük balık zaten kalmadı bir de pahalı diye küçüğünü tutup satıyoruz ve buna bir "Dur" diyen yok. Bu şekilde gidersek yakında küçüğü de kalmayacak. Bilmeyenler için söyleyelim Lüfer balığının en küçük boyuna Yaprak, biraz daha büyüğüne Çinekop, daha da büyüğüne Sarıkanat (namı diğer Paşabalığı), normal boyda (25-30 cm 400-500 gr) olanına Lüfer (ingilizce: Bluefish) , irisine Kofana deniyor. Lüfer bir avcı balık, diğer küçük balıkları yiyerek beslendiği içinmidir nedir bilmiyorum ama benim bugüne kadar yediğim tüm balıkların içerisinde en lezzetlisidir. Yukarıdaki fotoğraftaki sanırım 60 cm boyutunda bir Kofana. Bundan yıllar önce Gökçeadada yaklaşık 1 metre boyunda olanını ben gözümle gördüm. Hatta balığı tanıyamamış balıkçıya sormuştum "bu nedir.?" diye. Balıkçı da benimle dalga geçmişti....

Sırtıkara

Daha sonra çeşitli kaynaklarda okuduğuma göre de 110 cm'e ve 11 Kg boyutuna ulaşabildiğini öğrenmiştim. Bu boyutuna da "Sırtı Kara" deniyor. Yukarıdaki fotoğraftaki neredeyse bu kadar. Hangi boydayken cinsel olgunluğa ulaşıp da yavru veriyor bilmiyorum ama bu balıkçıda satılan boyutlarda olmadığı kesin.

Greenpeace Türkiye bu konuda sonunda harekete keçmiş ve bir sayfa oluşturmuş. http://www.kacsantim.org/ Ziyaret etmenizi tavsiye ederim.

Ben çocukken Palamut, Lüfer çift satılırdı. Tek olarak o kadar ucuzdu ki; tek satmanın anlamı yoktu. Palamut'un çifti 1 TL'dı. Fakirin yiyeceğiydi, hamsi, istavrit, palamut, hadi Lüfer biraz daha pahalıydı ama bu kadar değildi. Artık Kolyoz, Uskumru kaldı mı bilmiyorum çünkü neredeyse hiç görmüyorum tezgahlarda, sardalya hiç girmiyor Marmara'ya. İri İzmarit çoktan bitti.

Biz artık Çinekop veya Sarıkanat yemiyoruz. Umarım bir gün Lüfer de bitmez ve balıkçı tezgahlarında tekrar Lüfer boyunda görmeye başlarız. Ama böyle giderse sonu çok yakındır.

Kayrak Taşı

2010-10-11T11:10:00.000-07:00

Çilek taşı ile ilgili yazımızda da bahsettiğim gibi aslında çilek taşı ve kayrak aynı taş ocaklarından çıkan taşlar. Mumcular ile Kızılağaç arasında kalan Çilek Mevkii ve Alazeytin Mevkiinde birçok Kayrak ve Çilek taşı ocağı var. Eylül ayı boyunca yıllık tatilimizi tesisat revizyonu, tesviye betonu, seramik kaplama gibi işlerle geçirirken bir yandan da evin etrafındaki alanların düzenlenebilmesi için kayrak kaplama işlerini yapmak istedik. Kayrakla kaplanan alanlar aynı zamanda bitkilendireceğimiz alanların çerçevesi olacağı için bu iş yapılmadan bitkilendirmeyi yapamıyoruz. Sonunda iyi bir Kayrak ustası bularak bu işe girişiyoruz.
Kayrak taşının ülkemizin çeşitli yörelerinden çıkan birçok çeşidi var, Denizli Kayrağı, Muğla Kayrağı, Bodrum Kayrağı gibi. İnce katmanlar halinde çıkarılan bu taşlar çok değişik renklerde olabiliyor. Biz doğal olarak en yakındaki ocaklardan gelecek Bodrum kayrağını tercih ediyoruz. Bu taşın özellikle sarı renklisini almasını ve kullanmasını ustamızdan özellikle rica ediyoruz. Kayraklarımız Alazeytin'deki bir kayrak ocağından geliyor.

Kayrak yapılacak alanların sınırları belirlendikten sonra arazideki eğimi ve yamuklukları düzeltmek ve döşenecek kayrağa düz bir zemin oluşturmak için dolgu malzemesi kalıbın içerisine dolduruluyor. Neyse ki bolca taşımız var araziden toplanmış, inşaattan çıkan molozları ve irili ufaklı taşları bu amaç için kullanıyor ustamız. Bir taraftan da bahçe taştan temizlenmiş oluyor böylece. Taşlarla düzeltilen ve yükseltilen zemine daha sonra kırılmaları önlemek için kafes demirli ince bir beton atmak gerekiyor. Bunu yapmazsak ileride kaymalar nedeniyle kayrak kaplanan alanda çatlaklar oluşabilir. Dar yürüyüş yolları gibi alanlarda çok gerekmeyen bu demirli beton uygulaması geniş alanlara kayrak taşı döşüyorsanız bir zorunluluk haline geliyor.

Beton bir gece bekledikten sonra üzerine kayrak döşenmesine başlanılabiliyor. Kayrak döşemek, hele hakkıyla döşemek tecrübe ve ustalık gerektiriyor. Yukarıdaki resimde kenarlarda görülen demir profiller mastar ve kontrollü bir eğim oluşturmak için sabitlenmiş durumda. Konan her kayrak taşının ortadaki aluminyum profil ile istenile yüksekliğe gelip gelmediği kontrol ediliyor. Yüksek ise çekicin tahta sapı ile vurularak gömülüyor veya alçakta kalıyorsa altı harç ile besleniyor. Böylece olabildiğince düzgün bir alan elde ediyoruz. Tabi her usta bunu yapar diye bir şart yok. İyisine rastlarsanız bunu yapacaktır veya siz bunu istemelisiniz. Usta bu konuda yaşanmış bir olay da anlatıyor, başka bir Kayrak ustasına işe başlamadan önce iş sahipleri sıkıca tembihler, bahçe yıkandığı zaman su kapının önünde toplanmasın aksın gitsin o da tamam demiş. Ama ilk yağmurda kapının önü göl, usta bu ne.?! O birşey değil demiş, süpürürsünüz gider. İşin yapılması sırasında bu ortak espri haline geliyor. Su birikirse süpürürüz gider.!
Kayraklar ile dengeli bir desen oluşturmak ise tamamen kişisel beceri ve tecrübenin ürünü. Fazla derz aralığı kalmamalı, girinti ve çıkıntılar birbirine uyumlu girişimler yapmalı. Sürekli başında durduğum bu çalışmanın yapan için çok yorucu olduğunu söyleyebilirim. Sürekli yere eğilmiş, oturmuş, dizleriniz üzerine çömelmiş durumda çalışmak hiç kolay değil. Sabır ve gayretle çalışmak gerekiyor güzel bir sonuç için.

Döşenen alanın genişlemesi ile mastar profiller yer değiştiriyor ve dün döşenen taşlardan hiza alınıyor.
Bu alan evimizin önünde geniş bir avlu olacak. Alt bahçeden gelen merdiven ve rampa köprü, sağa ve sola gidecek yollar nedeniyle bu alanın bu şekilde kullanımı biraz zorunluluk olarak ortaya çıkıyor. Yaklaşık 35 m2'lik bir alan. Artık nasıl değerlendirileceğine sonra karar verilecek. Taşların döşenmesi iki gün alıyor.Daha kısa zamanda da yapılabilir ama titiz bir işçilik ile iki gün sıkı bir çalışma gerektiriyor. Usta kayrakları getirdiğinde kendisine küçük taşlar getirmişsin diye sitemde bulunmuştum. O da bana büyük taşların yamuk olabildiğini eninde sonunda kırmak durumunda kalacağımızı söylemişti ama ben gene de büyük taşlar istemiştim. Döşerken haklı olduğu ortaya çıktı. Eğer yamukluklara aldırmazsanız büyük taşları koyabilirsiniz rastgele ama bu durumda döşeme yaptığınız alanda kambur veya çukur bölümler oluşuyor ve mecburen çekici vurup yamuk taşları kırmak, bölmek durumunda kalıyoruz. Usta haklı çıkıyor ama beni de kırmayıp olabildiğince düzgün ve büyük taşları koymaya çalışıyor.

Taş kaplama işi bitince derz dolgusu yapılacak ama bunun için en az bir gün geçmesi ve güneşli ya da en azından nemsiz bir hava durumu gerekiyor. (Çiğ veya Yağmur olmayacak) Yağan yağmur bu işin yapılmasını ertesi güne bırakıyor. Derz olarak kullanılacak harcın malzemesi elenmiş ince kum ve bol çimento. Elenmiş ince kum ve çimento birebir oranda karıştırılarak inşaat tabiri ile yağlı bir harç hazırlanıyor ve bu harç taşların arasında kalan alanlara mala ile konuyor. Bu esnada daha önceden hazırladığımız Bodrum boncuklarını ve çakıl taşlarını derz boşluklarına basit desenler oluşturacak şekilde yerleştiriyoruz.
Neden yağışsız bir hava gerektiğini bir süre sonra anlıyoruz, eğer yağış olsa bu derz harcının kuruması (çekmesi) gecikiyor çünkü biz derzin fazlasını tel fırça ile alacağız. Gördüğüm kadarıyla bunu her usta yapmıyor. Fırçalanmamış ve öyle bırakılmış çok uygulama gördüm, ama eğer güzelce fırçalar ve derzin fazlasını alarak tam kayrak seviyesine indirirseniz güzel bir görüntü ve işçilik çıkıyor ortaya. Yukarıdaki fotoğrafın sağ alt köşesindeki alan derz kurumaya yüz tutmuşken tel fırça ile fırçalanmış. Bu iş aynı gün yapılmak ve bitmek durumunda, eğer fırçalama yapılmazsa derz donar ve bir daha yapılamaz. Hem derzi koymak hem de aynı gün bu fırçalama işini yapmak böylesi büyük bir alanda gerçekten zor. Ama sonuç güzel oluyor. Derz için bir renk istemiyoruz, çimento ve kum karışımı bizim için yeterli. Duvarlarda kullanılan beyaz çimentoyu yerde kullanmıyoruz çünkü beyaz bir derzin kirlenmesi çok kolay ve temizlenmesi ise neredeyse imkansız olacak. Bahçenin kırmızı toprağı yağmurla sıçrayarak binanın yere yakın eteklerindeki derzi iki senede kırmızıya boyadı bile. Bu alanlarda da 50 cm'lik bir kaplama yapılacak.

Kayrak kaplama işi bitmiş alan ertesi gün böyle görülüyor. Bu işin yapılması tam beş gün sürdü. Kalıp çakılması ve içinin doldurulması bir gün, beton dökülmesi bir gün, kayrak kaplama iki gün ve son gün de derz yapılması ile toplam beş gün.. Kayrak kaplanan alan ertesi gün sulanıyor ki; derz harcı iyice sertleşsin.

Kayrak taşı uygulaması devam edecek, evin etrafını dönecek, binanın etekleri de duvardan itibaren 50 cm kaplanacak böylece bahçe parsellerimizin de çerçevesi ortaya çıkacak. Sonra bu toprak alanlarda kazı ve taş temizliği yapılacak. Oluşan ceplere bahçe toprağı, gübre ve torf dolgusu yapılacak. Evin etrafındaki bu alanlarda bölgeye özgü bahçe bitkileri ve ağaçları dikilecek. Çok kayrak taşı uygulaması gördük, bu uygulamayı yapmadan önce gördüğümüz yamuk, çukurlu kamburlu, fırçalanmamış derzli çalışmaları normal kabul eder, böyle olur sanırdık. Ama ustamızın işçiliğini gördükten sonra bahçesinde böyle bir uygulama yapacak olanlara faydalı olacağı düşüncesi ile öğrendiklerimizi paylaşmak istedik.

Bozcaada

2010-09-01T04:50:00.000-07:00

30 Ağustos tatil gününden de faydalanarak kısa bir Bozcaada seyahati yaptık. Uzaktan gerçekten ismi gibi boz bir ada gibi görünen bu küçük (40 km2) kara parçası aslında hiç de uzaktan göründüğü gibi değilmiş. Kültürü, bakir kumsalları, serin denizi, alabildiğince yemyeşil bağları ve dünya çapında bir şarap bölgesi olma yolunda emin adımlarla ilerleyişi ile gizli cennetlerimizden biriymiş Bozcaada.

Adaya yaklaştıkça daha bir içiniz ısınmaya başlıyor. Çok güzel balık yemekleri ve ada şaraplarını tadacağınız onlarca adaya özgü restaurant, güzel evler ve sokakları ile sizi kendine çekiyor Bozcaada ilçe merkezi. Ülkemizdeki bozulmadan kalabilmiş ve korunmuş nadir bir güzellik olduğunu farkediyorsunuz.

Arnavut kaldırımı sokakların kenarlarını eskiden kalma birbirinden güzel Rum evleri süslüyor. Herkes evine ve sokağına özen göstermiş ve elinden geldiğince güzelleştirmeye çalışmış.

58 Numara istenildiğinde etrafımızı nasıl daha güzel yapabileceğimizin bir örneği.

Bir Bakkal dükkanı bu kadarmı şirin ve güzel olabilir. Önündeki renkli sandalyeleri ile hafızamıza kazınıyor.

Adanın tarihinden kalma antika eşyalar bulabileceğiniz bir eskici. İçeride neler var neler. Eski cam eşyalar, mobilyalar, küp, kilim, şişe gibi değişik objeler.

Ada ekonomisinde bağcılık ve şarap üretimi önemli yer tutuyor. Adada şarap üretimi yapan beş fabrika var. Ataol, Talay, Corvus, Gülerada ve Çamlıbağ (Yunatçılar). Fabrikaların tadım ve alım yapabileceğiniz mağazaları da var elbette. Bu küçük satış yerlerinde güzel Bozcaada şaraplarınının tadımını yapabilir ve damak zevkinize uygun şarapları hemen alabilirsiniz. Adanın kendine özgü dört üzümü var; Çavuş ve Vasilaki beyaz, Kuntra (Karasakız) ve Karalahna kırmızı yerel üzüm türleri. Bu üzümler ile mono veya gerek adada yetiştirilen gerekse dışarıdan temin edilen Merlot, Cabernet Sauvignion, Cabernet Franc, Syrah ve Kalecik Karası gibi üzümlerle karıştırılarak kupaj şaraplar üretiliyor.

Bağlar ve Ege Denizi.

Kırmızı Şarap severler olarak Kuntra ve Karalahna üzümlerinden yapılan şarapların tadımını yaptığımızda bize biraz fazla tanenli (buruk geldi) adanın şarapları. Özellikle Kuntra bizim damak tadıma göre fazlasıyla buruk ve tanenli. Umarım doğru tarif edebiliyorumdur çünkü şarap tarif etmesini çok iyi bilmiyorum. Karalahna'yı ise daha çok beğendik. Ama iş satınalmaya gelince Karalahna-Merlot karışımı bir şarabı daha çok beğenip birkaç şişe aldık.

Bu kadar tanen ve tad nereden geliyor diye sorduğumda adanın toprağının yapısı, mineraller ve adanın kendine özgü mikro klimasının üzümün genetiği ile birlikte belirleyici olduğunu öğrendik. Ama tabi adada yeni geliştirilen dünya üzümlerinin dikildiği bağlar da var. Bu geleneksel terbiye sisteminin adı albarello imiş ve bu sistemde anaçlar birbirinden yaklaşık 130 cm uzaklıkta dikiliyor. Ama yeni oluşturulan bağlarda yüksek telli asma sistemi kuruluyormuş.

Adaya gittiğimiz tarih bağbozumuna da rastladığı için böyle manzaralarla çok sık karşılaştık. Üzümler toplanıp şarap fabrikalarına doğru yola çıkıyordu.

Fabrikaya teslimata giden Kuntra (Karasakız) üzümleri.

Teslimat sırasında üzümler hemen sap ayırıcı ve sıkma işlemine tabi tutularak teslim alınıyor. Kuntra üzümlerini teslim eden bir üretici ile kısa bir sohbet şansımız oldu. Dönüm başına yaklaşık bir ton üzüm hasat ettiklerini, kilosunu 25 Yeni Kuruş'a şarap fabrikalarına sattıklarını, yani dönüm başına 250.00 TL alabildiklerini, bundan da bir miktar vergi kesildiğini, yani sizin anlayacağınız bedava denilecek bir fiyata üzüm getirdiklerini söyleyerek biraz dert yandı. Eğer durum böyleyse haklı tabi üretici. Bu fiyata üzümmü olur, biz neden şarabı acaip fiyatlara alıp içiyoruz diye merak ediyor insan. Aslında cevabı belli, domatesi neden 3.00 TL yiyorsak aynı sebepten doğru düzgün şarabın şişesine 30 - 50.00 TL para ödüyoruz. Gene de insanın vicdanı üreticinin payının biraz daha yüksek olmasını bekliyor.

Bu arada dönüş feribotumuzdan birkaç saat önce Corvus şarap fabrikasını gezme şansımız oldu. Bize bu imkanı tanıdıkları için Corvus yetkililerine, bu tesisi yaratan ve emeği geçen herkese teşekkür ediyoruz. Gerçekten bu işe gönüllerini ve herşeylerini yatırmışlar. Corvus şaraplarının hikayesini gazetelerde okuduğumda biraz reklam kokusu almıştım ama gözümle görünce inandım. Reşit Soley ülkemizin yetiştirdiği en ünlü mimarlardan birisi ve mimari geçmişini, ününü İstanbul'da bırakarak buraya gelmiş ve herşeyini Bozcaada ve Bozcaada şarapçılığına yeni değerler ve güzellikler katmak için ortaya koymuş.

Milliyet Gazetesinde Corvus Hakkında yeni bir yazıyı buraya tıklayarak okumanızı tavsiye ederim.

Fabrikanın önündeki bu eski aletin ne olduğunu bilmiyorum açıkçası sormayı da unuttum. Bilen varsa söylesin.

Gelen üzümlerin fermantasyona tabi tutulduğu çelik tanklar. Bu tankların altında ve üstünde farklı şaraplar yapılabilecek şekilde iki katlı dizayn edildiğini öğrendik. Adadaki eski tekel fabrikasını satın alan Corvus şarapçılık tüm fermantasyon ve dinlendirme tanklarını binaya göre özel olarak yaptırmış. Çatı katındaki tanklar eğime göre gittikçe azalan yüksekliklere sahip.

Meşe fıçılar.

Corvus şarapçılık adada kendine ait yaklaşık 300 dönüm üzerinde kendi üzümlerini yetiştiriyor ve elbette yerli üreticilerden de üzüm alımı yapıyor. Bu arada diğer şarap fabrikalarının da çok güzel şarapları olduğunu, bu fabrikaları veya satış mağazalarını da ziyaret etmek gerektiğini söylemeliyim. Biz Corvus'u ziyaret edebildiğimiz için bu fabrika üzerinde durduk ama yıllardır Talay'ın ürettiği tatlı Çavuş üzümlerinden yapılma enfes beyaz şaraplarını zevkle tüketenlerdeniz ve bu şarabı gerçekten çok seviyoruz. Ataol ve diğerlerinin ürünleri de gerçekten çok güzel şaraplar, mutlaka tadılmalı, denenmeli. Tüm bu tesislerimizin çabaları ile Bozcaada'nın ileride dünya çapında önemli bir şarap bölgesi "Terroir" olacağına eminiz, umuyoruz. Tek yapılması gereken çalışmaya devam etmek.

Fabrika önünde teslimat için bekleyen üzümler.

Adanın görülmesi gereken yerlerinden birisi en yüksek nokta olan Göztepe'den günbatımı bir harika.

Bunlarda adanın batı ucundaki rüzgar türbinleri. Bu noktadan da günbatımı mükemmel bir manzara sunuyor. Akşam günbatımında gerek Göztepe'de gerekse Batı burnunda ciddi bir kalabalık oluşuyor bu güzelliğe tanıklık etmek için.

Ada için, güzellikleri için, bağlar ve güzel şaraplar için söylenebilecek şey çok fazla, iyisimi vakit bulursanız birkaç günlüğüne gidip kendiniz görün diyorum. Henüz yaz bitmedi, bağbozumu da devam ediyor yani tam zamanı. Bu sene olmadı gelecek yıllarda mutlaka gidin ve görün BOZCAADA, Tenedos'u.

Pembe Domatesler II

2010-08-01T06:48:00.000-07:00

Günün hasadı

Sabah babamla birlikte topladığımız bu pembe domateslerin her yıl olduğu gibi bu yıl da çok nefis bir tadı var. Kestiğinizde parlak etli bir görüntüsü ve asitli ekşimsi bir lezzetleri var. Sanki üzerlerine yağ damlatılmış ve biraz limon sıkılmış gibi.

Bu yıl tanıdığımız birçok kişinin bahçesine ve tarlasına ektiği domateslerde hastalık yüzünden çok ciddi kayıplar oldu. Temel problemin meyve dönemindeki aşırı yağışlar olduğu söyleniyor. Bu yağışlar nedeniyle topraktaki kalsiyumun yıkanması ve oluşan kalsiyum azlığı veya eksikliği çiçek burnu çürüklüğü denen bir hastalık yaratıyor. Ama bu sebebin tam olarak bu olduğundan emin olamıyoruz. Çünkü bazı kaynaklarda topraktaki kalsiyum eksikliği bir etmen olarak belirtilse de bu hastalığa aynı zamanda yüksek nem, yüksek sıcaklık, topraktaki tuzlanma ve tuzlu su gibi fizyolojik şartların sebep olabileceği belirtiliyor. Bu sebeplerden herhangi biri veya birkaçı yüzünden meyvenin tüm kısımlarına kalsiyum taşınamıyor ve bu durum ortaya çıkıyor. Bizim de sonradan ektiğimiz ithal türlerde durum böyle. Geçeleri düşen çiğ ve aşırı öğlen sıcaklıklarının da bu sonucu yaratan etmenler olabileceğini düşünüyoruz.

Yukarıda bazı meyveleri sağ kalan ve tohum almak için saklanan son Super Marmande fidesi.

Thompson & Morgan'dan gelen tohumları diğerleri ile tozlaşmasın diye pembelerden uzakta bahçenin diğer köşesine dikmiştik. Bu nedenle bu fideler örtü altında değillerdi. Pembe domateslerin serada olanlarında hiç hastalık yok, tarım filesinin altında olanlarda hastalıklı meyve oranı % 25'ler seviyesinde ve bunlar da örtünün kenar kısmında kalanlar. Örtü altında olmayanların hemen hepsi ise bu durumda ve hastalıklı. Sera naylonu sanıldığının aksine bir miktar güneşi de engelliyor ve altında olanlar hem geçe çiğinden hem de gündüzün aşırı güneşinden korunuyorlar. File altında olanlar da kısmen gece çiğinden ve güneşten korunuyorlar gibi görünüyor.

Hastalığın tam sebebini anlamak güç olsa da bu yılki tecrübemizden çıkardığımız sonuç; bahçenin sebze yetiştirilen kısmının tamamının üzerini en azından tarım filesi ile kapatmak gerektiği. Artık nasıl önlemler alabileceğimizi biliyoruz. Toprak hazırlığı yapılırken gerektiği kadar tarım kirecini toprağa karıştırmak da faydalı oluyor ama kireçlemek tek başına yeterli olmuyor. Hastalıklı olanlardan birkaç kökü yerinden sökerek ilçe tarım müdürlüğüne götürmüş babam, doğru düzgün bir teşhis konamamış ve bazı kitaplar vermişler okuması için. Bu kitapta domates için hangi durumda hangi ilacın nasıl kullanılacağı yazıyormuş ama altta bir not: Dikkat AB ülkelerine ihracat yapıyorsan bu ilaçları kullanma.

Tohum almak amacıyla ithal çeşitlerden birkaç fide saksıya alınarak kurtarılmış durumda. Bu rus domateslerinin (Black Russian) bu durumda olmalarının sebebi ise; saksıda, saçak altında, aşırı yağış ve sonrasında aşırı sıcak ve güneşten korunmuş olmaları. Henüz olgunlaşmamış olsa da meyveleri son derece sağlıklı görünüyor. Bundan sonra eğer bahçede domates yetiştirilecekse üstleri mutlaka sera naylonu veya tarım filesi ile kapatılacak. Aslında sera naylonunun altındakiler çok daha iyi durumda ama tüm bahçeyi seraya çevirmek de mümkün olmadığı gibi hoş da değil.

Sera ve örtü altındaki domatesler.

Henüz olgunlaşmamış pembeler.

Bunlarda neredeyse toplanacak durumda ama bir iki gün daha beklemekte fayda var. Bu yılki domates durumları böyle. Toprak hazırlarken tarım kireci kullanılacak, mümkünse üstleri sera naylonu veya sera naylonu olmuyorsa tarım filesi ile kapatılacak. Her ne kadar Brandywine, Super Marmande ve Black Russian türlerinin tadına bakamasak da gelecek yıl için tohum alabilecek kadar meyve ve edindiğimiz tecrübe ile sonraki hasatlar için daha da fazla umudumuz var.

Seramik

2010-07-13T02:09:00.000-07:00

Şehirleşmenin getirilerinden birisi de birçok yapı malzemesinin büyük şehir trendlerine göre üretilmesi. İnşaat malzemesi talebinin çoğunu büyük şehirlerde yapılan çok katlı binalar oluşturduğu için doğal olarak üreticiler tasarım ve ürün gruplarını da bu talebi karşılamaya dönük olacak şekilde yönlendiriyorlar. (Maalesef..) Kafanızda biraz daha kırsal, basit ama güzel ya da yeni tabirle rustik (ne demekse) birşeyler varsa yandınız.!

Ülkemizde örneğin aşağıdaki gibi banyo seramikleri bulmak veya bulursanız da bedelini ödeyebilmek maalesef çok zor.

Bu konuda yerli malzeme üreticilerini suçlamak istemiyorum ama hala şehirlerin dışında yaşayanlar, yaşamak isteyenler var, biraz daha klasik veya eskiye dair tasarımlara da ihtiyaç var. Bunu yabancı üreticiler yapıyor ve yapmaya devam ediyorsa bizim üreticilerimiz de yapmalı, yapabilir.

Eşimle birlikte bir aydır "Turkuaz" renkte seramik arıyoruz ve bulamıyoruz. Garip ama gerçek. Neredeyse herkes sözleşmiş gibi hep aynı renkler, desenler, hatta tasarımların isimleri dahi aynı.

Herşey o kadar mükemmelleşmişki; hatta " rektifiyeli " seramikler çıkmış. Her bir seramiğin milimetrik olarak eşit ve ölçüsünde olması için kenarlarını üretimden sonra bir şekilde kesiyorlar, böylece seramikleri derzsiz veya birbirine çok yakın döşeyebiliyorsunuz. Porselen gövdeliler, sırlı porselenler, granit seramikler vb yeni teknolojiler gelişmiş de bizim haberimiz yokmuş. Ayrıca diyelimki; kataloglardan veya web sitelerinden bir model seçtiniz beğendiniz, sonra başlıyorsunuz bunu aramaya. Bazı modeller hiç üretilmemiş olabiliyor. Üretilmiş ama bayinin stoğunda yok. Stokta yoksa zaten düşük miktarda bayi getirmek istemiyor size başka birşey satmaya çalışıyor kendi stoğundan.

Fazla mı titiz veya seçici davranıyoruz bilmiyorum ama; ne pahalı birşey istiyoruz ne de fazlasıyla şehirli tasarımlar istiyoruz. Biraz eskilerden, içimize sinen bir şey olmalı diye düşünüp aramaya devam ediyoruz şimdilik.

Pembe Domatesler

2010-06-16T03:18:00.000-07:00

Geçen yıl aralık ayında Thomson&Morgan firmasından Heirloom (atayadigarı) domates tohumları getirmiş bunları da babama vermiştim bahçeye dikmesi için. Bu tohumların yanında babamın yılllardır kendisinin her yıl bir önceki yıldan ayırdığı pembe domates tohumları da dikilecekti elbette. Kendi tohumları ile birlikte Thomson&Morgan'dan gelen tohumları bildiği usulde çimlendirmeye giriştiğinde yerli pembelerin çimlendiğini ama diğerlerinin çimlenmediğini gördük. Her ne kadar serada çimlendirme yapsa da serasının ısısının yeterli olmadığını söylediğimde önce itiraz etti ama bir deneme daha yaptı, bu arada 15 - 20 gün daha geçmiş havalar biraz daha ısınmıştı. İkinci denemede ithal tohumlar da çimlendi. Bu deneyden bizim elimizdeki pembe domates türünün bizim koşullarımızda daha kolay çimlenebilen bir tür olduğunu söyleyebiliriz sanıyorum. Şu anda domateslerin tamamı bahçedeki yerlerine dikildiler ve çiçekten meyveye geçme aşamasındalar, minik domatesçikler yavaş yavaş ortaya çıkmaya başladılar. Farklı türleri birbirlerinden biraz uzak noktalara diktik ki birbirlerini tozlamasınlar. Bu yıl babam güzel bir toprak hazırladıktan sonra ayrıca yapraktan ve sulama suyuyla birlikte sıvı organik gübre de kullanıyor, bu yüzdenmidir bilmiyorum ama bitkilerin gövdeleri oldukça kuvvetli, meyve veriminin de daha iyi olacağını umuyorum. Hepsinin toprağının üzerinde toprağı nemli tutup, sıcağın etkisini de bir miktar azaltabilmek için saman serilmiş, bitkilerin bir bölümü serada, diğer bir kısmının üzeri ise tarım filesi ile örtülmüş durumda. Bu tarım filelerinin iki faydası var, birincisi güneşin yakıcı etkisini biraz azaltıyor ki bu çok önemli, diğer bir faydası da dolu yağması durumunda ciddi bir koruma sağlıyor ve bitkilerin zarar görmesini engelliyor. Yerli Pembelere ilave olarak 3 tür domates daha ektik bu yıl.

Super Marmande

Brandywine

Black Russian türümüzün meyveleri şimdilik biraz daha ufak.

Hepsi de mis gibi kokuyor. Ülkemizde de tohum satılıyor ama yurtdışındaki tohum sitelerinde gerçekten satılan ve bulunabilen tür sayısı çok fazla. Gelecek sezon için domates dışında birçok sebze tohumu siparişi verdim. Geçen haftalarda tüm tohumlarda % 50 indirim vardı, karşılatırdığınızda neredeyse mısır çarşısı civarında bile daha pahalı satılıyor sebze tohumları, bu yüzden siteye abone olup takip etmekte yarar var.

Yerli Pembe

Yukarıda da belirttiğim gibi daha erken toprağa ekildikleri için yerliler daha erken gelişmiş durumdalar. Bu yıl dikilen salatalıklar hiç lezzetli değil, muhtemelen marketlerde satılan sıradan bir tür. Orjinal, verimli, dayanıklı ve lezzetli türlerin tohumları bulmak ve bulduğunuzda saklamak çok önemli. Bu konuda ülkemizde de ciddi çalışmalar başladı ama ileride bize bir faydası olur mu bilmem bu yüzden şimdilik bireysel olarak da banka değil ama kendi tohum çekmecemizi oluşturmamız gerekiyor.

Kuzu Göbeği ve Keklik

2010-05-31T00:44:00.000-07:00

Bu fotoğrafları Yeniköy'de yaşayan yeni tanıştığımız Umut Hn. gönderdi. Bir sarnıçta kabartma süsleme olarak Keklik ve Kuzu Göbeği mantarının seçilmiş olması hem hoş hem de şaşırtıcı gerçekten. Sıradışı ve çok güzel.

Umut Hn'a paylaşımı için teşekkürler.

Başlıktaki Fotoğraf

2010-05-28T00:43:00.000-07:00

Bloğun başlığındaki fotoğrafta görünen koy Aspat ile Akyarlar koyları arasında kalan Karaincir plajı. Bu fotoğrafı çekebilmek için Zeynep ile birlikte Akyarlar burnunun üzerindeki tepeye yaklaşık bir saatlik bir tırmanış yapmak durumunda kaldık, hem fotoğrafları çekmek hem de orada bulunup etrafa biraz yukarıdan bakmak güzeldi.

Karaincir Panorama

İçersindeyken farkedemediğimiz bütünü görmek için bazen biraz farklı bir yerden bakmak gerekiyor hayatımıza ve etrafımızdakilere.

Akyarlar Balıkçı Barınağı

Fotoğrafların çekildiği mini zirve

Beni yalnız göndermeyen eşim.

Bu mini zirvenin bir tarafı Karaincir, diğer tarafı ise Akyarlar plajına bakıyor.

Akyarlar Panorama

Bloğa yazmayalı epey zaman oldu, bu zaman içerisinde Sevgili çok sevdiğimiz annemizi akciğer kanserinden kaybetmenin üzüntüsünü yaşadık, hala da yaşamaya devam ediyoruz. Almanya'da bir fuara katıldık (iş), Eyyafyallayökül yanardağının püskürmesinden nasibimizi biz de aldık, iptal olan Frankfurt - İstanbul uçuşumuz nedeniyle Frankfurt'dan Roma'ya kadar (Frankfurt, Freiburg, Basel, Como, Milano, Firenze, Roma) 1250 km araba kullarak Roma'dan memleketimize dönebildik. Zaman bir şekilde akıp yolunu buluyor. Evimizin iç işlerinin malzeme seçim ve araştırmalarını yapıp bir bütçe oluşturmaya çalışıyoruz. Masraflar ciddi boyutlarda bu kısımda da gerçekten. Yapılacakların listesi uzayıp gidiyor. Birara bunları da paylaşmak istiyoruz.

Şimdilik durumlar böyle.

Turunç

2010-03-18T01:31:00.000-07:00

Geçtiğimiz Eylül ayında bahçeye dikmek istediğimiz selvi "cupressus sempervirens" fidanlarını almak üzere fidancıya gittiğimizde selviler ile birlikte bize bir de Turunç fidanı hediye etmişlerdi. Bizde bu güzel fidanı uygun olduğunu düşündüğümüz kuytu bir köşeye diktik.

Turunç (citrus aurantium) tüm turunçgillerin anacı olarak bilinen bir ağaç, tıpta ilaç hammaddesi olarak kullanımını ve yağ yakıcı özelliklerini bir yana bırakırsak günlük hayatta aslında ne kadar çok işe yaradığını yeni öğrendik. Bakın bu biraz acı biraz da ekşi turunç meyvesi nerelerde kullanılıyormuş…

Güney illerimizde salatalarda ve bazı yemeklerde limona alternatif olarak kullanılıyor, uzakdoğu mutfağında ise birçok yemekte tat ve aroma verici olarak kullanılıyormuş.

Turunç ekşisi yapılarak saklanabiliyor ve sonra salatalarda kullanılabiliyor. Yapımı da son derece basit görünüyor.

Turunç şerbeti (limonata benzeri bir içecek) yapabilirsiniz.

Meyve ve kabukları kokteyllerde kullanılabiliyor.

Turunç reçeli ve turunç tatlısının henüz tadına bakmadığımız için bilemiyoruz ama hakkında yazılanlar dikkate değer. Suyu eti marine etmekte kullanılıyor.

Almanya’ya gittiğimde uzun bardaklarda içmeyi çok sevdiğim Weisbier (buğday birası) aromasını meğerse turunç’dan alıyormuş.

Kek ve tatlılarda kullanılıyor.

Kuzey ülkelerinde sıcak şarap hazırlarken içeriğe ekleniyormuş.

Yunanistan ve Makedonya’da pekmez yapımında (spoon sweet) kullanılıyormuş.

İlaç, parfumeri ve sağlık alanında da birçok maddenin yapımında kullanılabiliyor.

Etrafa güzel kokular salan yaprak ve çiçeklerinin ise sırf varlıkları yeter.

Yağmur Suyu

2010-01-22T00:25:00.000-08:00

Bodrum, Muğla gibi yağışların mevsimlere göre dengesiz dağılım gösterdiği bölgelerde akarsuların da çok fazla olmaması nedeniyle yağmur suyu toplamak şart. Bunu bizden önce bu bölgede yaşayanlar eskiden beri çok güzel ve estetik bir şekilde yapmışlar. Bodrum yarımadasında her virajı döndüğünüzde başka bir sarnıç çıkıyor karşınıza.

Sarnıçlar tahmin edileceği gibi Sonbahar, Kış ve İlkbaharda yağan yoğun yağışlardan kurak yaza su saklamak için yapılıyorlar. Genellikle de kubbe şeklinde örülmüş taş ve tuğlalardan yapılan bu sarnıçlar tıpkı sayıları gittikçe azalan yeldeğirmenleri gibi Bodrum yarımadasının simgelerinden. Bu konuda komşum Mehmet Vuran’ın çok güzel hazırlanmış bir yazısını da okumanızı isterim. Zaman zaman yan yatırılmış yarım silindir şeklinde olanlara da rastlıyorsunuz. Yeldeğirmenleri ve sarnıçlar nereden nereye geldiğimize bakarsak oldukça düşündürücü. Sürdürülebilir yaşam için yağmur suyu biriktirmek, aslında bu çok uzun zamandır bildiğimiz bir şey ama unutmuşuz.

Yeldeğirmenlerinin önemini ise ancak fosil yakıtlarla dünyayı kirlettikten sonra farkettik. Şimdi her yere rüzgar santralleri dikiyoruz. Arada kaybedilmiş bir yüzyıl var sanki. Yağmur suyu toplamaya dönersek; arsayı aldığımızdan beri düşündüğümüz ve planladığımız konulardan biri de yağmur suyu biriktirmek. Sarnıçlarda bu işlem nasıl oluyor diye düşünmüşümdür hep. Bu kadar küçük bir kubbenin üzerine düşecek suyu toplasan ne kadar su toplarsın diye. Sonradan öğrendim ki; aslında tüm bu sarnıçların hepsinin bir “akar”ı varmış. Yani yağışlı mevsimlerde oluşan küçük dereciklerin önüne kurulur, açılan bir delikten bu küçük akarsuların taşıdığı sular toplanırmış içerisine. Tabi üzerine düşen yağmurun içeriye alınması için etrafında küçük delikler de bırakılıyor. Mükemmel bir yöntem. Eğimli arazilerden gelen suyu dolduracağınız bir depo inşa ediyorsunuz. Bu sarnıçlar hala kullanılıyor sıcak mevsimlerde özellikle hayvanların su ihtiyacı için. İçlerinde seviyesi düşen suya ulaşabilmek için bir merdiven de yapılmış. İçinde biriken çamuru da ara sıra temizlemek gerekiyor.

Birçok insan bilmiyor Muğla’nın ülkemizde en çok yağış alan iller sıralamasında 4. Sırada olduğunu. Genellikle Muğla’nın kıyılarına yaz aylarında gittiğimiz için yağmur filan gördüğümüz yok. Sanılıyor ki buralar hep böyle kurak. Ben de öyle sanırdım aslında yarımada hakkında yeterli bilgim yokken. Kışları da gelmeye başlayınca yağmuru farketmemek mümkün değil. Yağmurun şiddetinden arabayı kenara çekip durmak zorunda kaldığım anlar olmuştıur. Kurak yazlar dışında yılın geri kalan kısmında sürekli yağış vardır Muğla ve ilçelerinde. Muğla’ya düşen yağış yıllık ortalama toplam 1.000 mm ile Rize, Artvin ve Trabzon’dan sonra ülkemizdeki en yüksek rakam. Ekim, Kasım aylarından sonra yağan yağmurlarla bahar gelir Bodrum yarımadasına. Doğanın rengi değişir. Buralar bu kadar yeşilmiymiş diye düşünmeden edemezsiniz.

Meteoroloji işlerinin sitesinde bazı ilçeler için de ayrı ayrı bu veriler bulunuyor. Son yıllarda bence toplamda daha fazla olsa da Bodrum için 669 mm olarak verilmiş bu değer. Hiç de fena olmayan miktarda yağış alıyor Bodrum ve etrafı. Bu veriyi kuş uçuşu 10 km uzaklıktaki Karaova ve Etrim için de geçerli kabul edebiliriz. 669 mm, Metrekareye 669 Litre veya 0,69 m3 su düşmesi demek. Kabaca bir hesapla yalnızca 130 m2 çatıdan 130 x 0,69 = 88 m3 su toplayabilirsiniz. Ama tabi bu kadar suyu nereye koyacaksınız. Bu büyüklükte bir sarnıç yapmak imkansız değil ama çok da kolay değil. Su ihtiyacımızı gözönüne alarak biraz da tasarruf ve akılcı yöntemlerle 20 m3’lük bir depo yapmak mantıklı görünüyor. Bu kadar su kurak mevsimde iyi kullanılırsa bahçenin kısmen ihtiyacını karşılayabilir ve kurak mevsim geçiştirilebilir. Tabi az su isteyen bir peysaj yapmak ve biriken suyu çoğunlukla sebze yetiştiriciliğinde kullanmak kaydıyla. Bu da ayrı bir konu üzerinde düşünülmesi ve planlanması gereken.
Parasal durumlar nedeniyle bizim inşaat dura kalka ilerlediği için bu konuda bir girişimde bulunduğumuzda yağmur suyu toplama projesine daha sonra dönüp yapılma aşamalarını da, sonuçlarını da fotoğraflı olarak anlatacağımızı umuyorum ama proje şimdilik aşağıdaki fotoğraftaki gibi.

Çatıdan ve pergolalardan 6 adet yağmur indirme borusu iniyor. Bunlar kazılarak toprak altına yerleştirilecek pimaşlar ile toplanıp bir seviye aşağıdaki alt bahçeye indirilecek. Burada yapılacak bir yeraltı deposunda biriktirilecek. Aynı hatta ikinci mutfak evyesinin (bu evyede sabun kullanılmayacak) çıkışı da bağlanacak.
Deponun içerisine yerleştirilecek bir dalgıç pompa ile de kullanılacak. Bizim arazimiz için en uygun yöntemin bu şekilde olacağını düşünüyoruz.

Yağmur suyunun arazide yapılacak yağmur hendekleri ile toplanması konusunda Bostancık sakinlerinin çok güzel bir çalışması da bu kış başladı. Onlardan da öğreneceğimiz çok şey var. Çalışmalarının sonucunu merakla bekliyor ve takip ediyorum.

Çalışmanın devamı için tıklayın...

Menengiç

2010-01-15T00:19:00.000-08:00

Yaşlı Menengiç

Bahçemizde birkaç da yabani ağaç vardı aldığımızda. Küçük bir Menengiç fidanı da bunlardan biri. İsmini ancak birkaç tekrardan sonra öğreniyor insan. Menengiç, “Pistacia Terebinthus L”, Turpentine Tree veya Terebinth, Pistacia türü bir ağaç. Nedir bu ne işe yarıyor diye sorup araştırdığınızda size göre basit şimdiye kadar hiç duymadığınız bir yabani ağacın aslında ne kadar önemli bir ağaç olabileceğini görüyorsunuz. Komşuma sorduğumda “Fıstık aşılarız ona sonra” dedi ama aslında dahası da varmış.

Menengiç Meyvesi

Antep-Siirt fıstığının yabanisi bu ağaç. Aşılarsanız fıstık ağacı oluyor. “Pistacia Vera” Aynı zamanda fıstık ağaçlarının da dölleyicisi. Etrafta menengiç ağacı yoksa fıstık ağaçları yeterince verimli olmuyor. Veya isterseniz üzerine sakız da aşılayabiliyorsunuz ve ağaç Sakız ağacı “Pistacia lentiscus” oluyor. Hepsi Anacardiaceae “sakızağacıgiller” ailesinin Pistacia türünden. Cashew fıstığı, mango ve marula meyve ağaçları da aynı familyadan uzaktan akrabaları.

Yaş Antep Fıstığı

Orman bakanlığı Güneydoğu Anadolu’da (Adıyaman, Diyarbakır, Gaziantep, Siirt) dağlardaki Menengiç ağaçlarını aşılayıp fıstık ağacına dönüştürüyor. Ege bölgesinde de Sakız olarak aşılama çalışmaları var. Sakız ağacı dünyada o kadar az ki, daha çok Yunanistan’ın Sakız adasında ve ülkemizin Ege ve Güneydoğu Anadolu bölgesinde bulunuyor. Sakız ağacının meyveleri birçok gıda ürününde kullanılıyor. Sakız, sakızlı muhallebi, sakızlı lokum, sakızlı pasta, sakızlı sütlaç, sakızlı kurabiye, sakızlı kahve, sakızlı tavuk göğsü, sakız rakısı gibi. Sakızın çiğnenmesinin ise Helicobacter, Ülser ve Mide problemlerine faydalı olduğu ileri sürülüyor.

Sakız Meyvesi

Biz de kararsız kaldık ne yapacağız bu ağacı diye şimdilik öyle duruyor. Büyümeye devam ediyor. Aslında böyle de değerlendirilmesi mümkün bir ağaç. Menengiç Kahvesi yapabilirsiniz mesela meyvelerinden. Ben bildiğimiz türk kahvesini tercih etsem de menengiç kahvesinin de meraklıları çok fazla. Dahası; yaprak ve çiçeklerinden de parfüm ve ilaç sanayinde kullanılan uçucu yağlar elde edilebiliyor. Bu yağ anti inflamatuar ağrı kesici ilaçlarda kullanılıyor. Kavrulmuş olarak meyvesi de yenilebiliyormuş. Meyveleri ve/veya yaprakları Girit’te italyanların grappasına benzer bir çeşit brandy’e "Tsikoudia" aroma vermek için, Kıbrısta ekmek yapımında, ülkemizde sabun yapımında kullanılıyor. Siirt bölgesinde yapılan bu sabuna Bıttım sabunu deniyor faydaları saymakla bitmiyor.

Bıttım Sabunu

Ama galiba kuruyemiş sever bir aile olarak sanırım biz fıstık aşılayacağız bu ağaca. Pikan cevizlerini diktik büyüyorlar, badem zaten vardı bir iki tane, fıstığı da aşıladık mı artık kuruyemişe para vermek yok. Gene de bu kadar çok faydası ve kullanım alanı olan bu ağaca saygı duymamak mümkün değil. artık gözüme daha bir değişik görünüyor.

Bodrum severlerin birçoğu bölgenin florasından habersiz. Sitelerin, evlerin bahçelerinde genellikle etraftaki fidancılardan alınan ve daha çok yöreye özgü olmayan ve görsellik amacıyla ağaç ve bitki dikimi yapıldığı için bir süre sonra bölge florasını herkes bu bitkilerden oluşuyor zannediyor. Aslında bölgede o kadar güzel ve kendine özgü bir flora varki, bunu anlamak için biraz yapay yerleşim alanlarından uzaklaşmak gerekiyor. Biz de çok severiz ama hepimizin aklına geldiği gibi “Bodrum = Begonvil” değil. Etrafa biraz daha dikkatli baktığınızda muhteşem kokulu sarı çiçekli Misk-i amber ağaçlarını, gölgeleri ve lezzetli meyveleriyle muhteşem keçiboynuzu ağaçlarını farkediyorsunuz. İşin güzel yanı bu ağaçlar sizden çok fazla bir şey beklemiyorlar. Alışmışlar bu iklimde kendilerince varolmaya ve yaşamaya. Etrafınızı yeşillendirmek ve güzelleştirmek için hergün bahçe sulamanız gerekmiyor. Üstüne üstlük meyve verip, güzel güzel de kokuyorlar bir taraftan.

Eski Karakaya

2009-12-29T22:40:00.000-08:00

Geçen yazımızda Kuzey İtalya’da bir köyden bahsetmiştik. Köyde araba yoktu. Bizde de araba giremeyen köyler var. Eski Karakaya bunlardan biri. Eski Karakaya adı gibi çok eski bir yerleşim yeri, Gümüşlükten Peksimet’e doğru çıkarken yeldeğirmenli tepeye gelmeden önce sola dönülerek gidiliyor. Yol üzerinde tabelalar var. Köyde evler kısmen sahipleri tarafından restore edilmiş, geri kalanı ise harabe şeklinde veya restore edilmeye devam ediliyor. Biraz Fethiye’deki Kayaköy’ü andırıyor. Köyün muhteşem bir manzarası var öyle güzel bir manzara ki tarif edilmez, görmek lazım. Denize 5 km uzakta olmasına rağmen tüm adalar ve Ege denizi inanılmaz bir panorama ile karşınıza çıkıyor. Bodrum yarımadasında eğer bir yolu bilmiyorsak kendimize yediremeyip bulduğumuz her yola girdiğimiz için burayı da böyle tesadüfen görmüş olduk. Köye 250 – 300 metre kala yol bitip arabayı bırakmak zorunda kalınca anladık köye araba girişi olmadığını. Zaten öyle araba girecek kadar yollar yok köyün içinde.

Köyde dolaşırken ve güzel bir eve bakarken avludan bize bakan Musa abiye rastladık, selam verdik ne kadar güzel bir ev dedik, o da bizi içerden bakmaya ve çaya davet etti. Bu zamanda böyle insanların kaldığını görmek sevindirici, evini gezdirdi, hikayesini anlattı, uzun uzun sohbet ettik avludaki basit ama güzel verandada. Zaten etraftaki herşeyin öylesine sade bir güzelliği var. Musa abi arkeolog, kışları Paris’de yaşıyor. Gelebildiği kadar sık da Karakaya'da.

Evi, daha doğrusu evleri gerçekten çok güzel. Üç tane tek katlı eski küçük taş ev aynı avluya bakıyor. Evleri orjinaline sadık kalarak restore etmiş; bir tanesinin doğramaları dahi yok. Çok eskiden Bodrum evlerinde doğrama (cam) yokmuş, yalnızca kepenk varmış. Hava soğuk veya rüzgarlı olursa kepenkler kapatılırmış, yılın geri kalan zamanında ise kepenkler açık kalırmış, cam da yok, evin içi efil efil.

Köyün üst taraflarında bir evi daha varmış. Orayı nasıl restore ettiğini sorduk dayanamayarak, çünkü herhangi bir şekilde yukarı araç çıkması imkansız, evler taş, bu taşlar nasıl taşınır, kum, çimento vs. Bir deve kiralamış önce, sonra diğer bir deveyi ise satınalmak zorunda kalmış iş yavaş gidince. Develere aşağıdan yüklüyorlarmış taşları (en fazla 100 kg) hayvanlar öğrenmiş bir süre sonra gide gele tutuyormuş yukarıdaki inşaatın yolunu. Evin yanına geldiğinde bekliyormuş yükü indirsinler. Taşlar indirildikten sonra doğru aşağıya. Karın tokluğuna çalışmış develer iki - üç ay boyunca. Böyle taşınmış kum, çimento ve taşlar. Sonra ne yaptın aldığın deveyi diye sorduk, işi bitince eski sahibine hediye etmiş ! Ne yapsın deveyi...

Etrim’den arsa aldığımızı söyledik, Etrim'i biliyormuş. Theangela’yı görmek için gitmiş daha önce ve Etrim’den yolu bilen birilerini almışlar yanlarına rehberlik yapması için. Avludaki derme çatma verandada otururken hissedeceğiniz huzuru dünyanın çok az yerinde hissedebilirsiniz. Sessizlik, doğa, yarımadanın ve dağların kendine has kokuları ve manzara bu duyguyu oluşturuyor. Tekrar görüşmek üzere sözleştik ve ayrıldık. Umarım ileride tekrar görüşürüz.

Bodrum’a gidipde yapacak bir şey bulamazsanız veya oralardaysanız Eski Karakaya’ya bir akşamüstü uğrayın, sessizliğin ve zamanın farkına varın. Manzarayı görün. Eğer oradaysa Musa abiye uğrayın. Kendisine buradan selam ve sevgiler gönderiyoruz.

Crampiolo

2009-12-18T01:40:00.000-08:00

Etrim Günlüğü dedik ama tabi Etrim’e yerleşene kadar buradaki yaşantımız da devam etmiyor değil.
Etrim’e yerleşip orada yaşamaya başlayana kadar biraz buradaki hayatımızdan da bahsedeceğiz, anlatmaya değecek bir şey olduğu zaman.

Bu yaz Temmuz ayında Servas tarafından düzenlenen bir etkinliğe katıldık.
“Servas, kültürler arası barış ve hoşgörüyü kendine amaç edinen, kar amacı gütmeyen, ırk, dil, din , cinsiyet ayrımı gözetmeyen bir sivil toplum örgütüdür. Servas-Türkiye, merkezi İsviçre'de bulunan Uluslararası Servas Federasyonu'nun ( Servas International- www.servas.org ) bir alt dalı olarak faaliyet gösterir.”
Servas hakkında fazla detaya girmeyeceğim, isteyenler http://www.servasturkiye.org/servas.html adresinden daha fazla bilgi sahibi olabilir. Kısaca siz evinizi açıyorsunuz dünyanın başka bir yerinde de birisi sizi evinde misafir edebiliyor. Böylece konaklama bedeli ödemeden dünyayı gezebiliyor, farklı kültürleri, farklı insanları tanıyabiliyorsunuz. Biz Servas üyesi olmasak da üyesi olduğumuz Zirve Dağcılık Kulübü kanalı ile Servas’ın yılda bir düzenlediği “Pathway Together” etkinliğine katıldık. Bu gezi için Servas Italya çok ciddi bir hazırlık çalışması yaptı ve bize çok yardımcı oldu. Bazı arkadaşlarımız dağlardaki etkinlik öncesi ve sonrası şehirlerde Servas üyelerinin evlerinde kaldı.

Pathway together'2009

Etkinlik kısaca Kuzey İtalya alplerinde Domodossola Vadisinde “Val de Ossola” birkaç günlük bir alpin trekking içeriyordu. Temmuz ayında yapılan bu geziye katılabilmek için planlamayı ve finansmanı Şubat ayından başlattığımızı söylemeliyim. Böyle yapınca uçak biletlerinizi inanılmaz ucuza getirebiliyorsunuz. (iki kişi İstanbul - Roma – Milano – İstanbul 190.00 Euro herşey dahil, -aktarma nedeniyle bir günlük Roma gezisi de Bonus gibi oldu- .) Uçak biletleri, Kuzey italya alplerine ulaşabilmek için gerekli tren biletleri, otobüs vb öğrenilip ayarlandıktan sonra planı takip etmek son derece kolay oldu. Alplerde yapmış olduğumuz trekkingler esnasında “Rifugio” olarak tanımlanan hanlarda kaldık.

Rifugio Maria Luisa.

Bu konaklama mekanları yüksek irtifada ve kısıtlı imkanlara sahip yerler. 5 – 6 kişi hatta bazen 10 – 12 kişi koğuş sisteminde aynı odada kalabiliyorsunuz. Gündüz bir yerden diğerine yürüyüp bir geçiş güzergahı üzerindeki bu rifugiolarda zaten yorgunluktan yattığınız yeri hiç yadırgamıyorsunuz desemde horlama senfonisine alışık olmayanları ayrı tutuyorum. Zaten ben buraları gezeceğim derseniz başka şansınız da yok, bu tür yerlerde kalacaksınız. İsviçre’de bu tür yerlere “Hut” deniyor, biz kendi dilimize “Dağevi” diye çevirebiliriz ama bizim ülkemizde böyle konaklama tesisleri henüz yok. Alplere özgü mekanlar. Henüz başka ülkelerin dağlarını görmediğim için karşılaştırma imkanım yok ama Himalayalarda bu sisteme benzer “Lodge” lar olduğunu biliyorum. Bu arada bu yürüyüşler sırasında tüm yükünüzü sırtınızda taşımanız gerekiyor bunu da ifade etmekte fayda var.

Alplerden bir manzara.

Verilen kahvaltı ve akşam yemekleri yeterli ve tatminkar olmasına rağmen kaldığımız Rifugio’lardan birinden hiç de memnun kalmadık. Arada böyle yerler de çıkabiliyor, idare ettik bir şekilde. Bizim için çok ilginç bir gezi oldu. Bu arada fiyatını da söylemeliyim ki ona göre değerlendirebilelim. Bu tesislerde bir gece konaklama, sabah kahvaltısı ve akşam yemeği toplam 35 – 40.00 Euro aralığında. Avrupa için hiç fena değil, hatta çok ucuz olduğunu söyleyebilirim.

Geçide doğru.

Bilinen turlarda yapıldığı gibi şehir gezen ve bundan hoşlanan tipler olmadığımız için gezinin belli kısımlarından çok zevk aldık. Genelde manzara Kaçkar’lara benzese de korumacılığın hiç de bizim gibi olmadığını, insanların ellerindeki değerleri nasıl koruyup güzelleştirdiğine şahit olduk.

Alpe Devero'ya iniş.

Yaptığımız yürüyüşlerde daima birçok konuda uyarıldık. Dört gün süren yürüyüşümüzün sonunda ise Crampiolo denen bir yayla köyüne ulaştık. Burada ise korumacılık tavana vurmuş durumdaydı. Crampiolo’ya normalde gelen bir yol var ama köyün içerisinde hiç araba yok. Çünkü buraya arabayla ancak köyün yerlileri bir şey taşımak için özel izinle gelebiliyorlar.

Crampiolo

Aksi takdirde arabalar 5 km aşağıdaki Alpe Devero yerleşim alanının altındaki özel otapark’tan yukarı çıkamıyor. Tüm Alpe Devero vadisinde bir tane bile araç göremiyorsunuz. İki gün kaldığımız bu bölgede bir kez yanımızdan geçen bir aracın eksoz kokusunu nasıl derinden hissettiğimi anlatamam. İstanbul’da ise içinde az oksijen olan ve genelde eksoz gazlarının oluşturduğu bu hava karışımının içerisinde yaşıyoruz. Ve eksoz kokusunu ayırt edemiyoruz artık.

Crampiolo'daki evlerden biri

Diğerleri

Alpe Devero hayvancılık ve o müthiş peynirlerin yapıldığı bir bölge. Genelde hayvancılık ve elbette turizm tek gelir kaynakları. Bizdeki “yayla” kelimesinin italyanca karşılığı “Alpeggio”. Vadinin etrafındaki yükseltilerde birçok küçük alpeggio var.

Bu yaylalarda tıpkı bizim ülkemizdeki yaylalar gibi hayvancılık yapılıyor. Ama detaylar çok farklı gerçekten. Hayvanların ve otlakların durumun görmek gerekir ben tarif etmekte zorlanırım. Yayla evlerinin ve manzaranın güzelliğini ise tarif etmek gerçekten zor. İnekleri yollardan ve korunması gereken alanlardan uzak tutmak için çok basit çitleri birkaç dakika içerisinde oluşturuyorlar. Yukarıdaki fotoğrafta görülen kırmızı basit ipten bariyeri hemen oracıkta oluşturup o gün hayvanların orada kalmasını sağlıyorlar.

Bir yayla ve küçük bir akarsu

Dağlarda ve yaylalarda yaptığımız yürüyüşler sırasında çok sık Marmott’larla karşılaştık. Bir tür irice dağ sıçanı, tavşanla fare arasındaki bu sevimli hayvanlardan şimdiye kadar bizim dağlarımızda hiç görmedim. Oysa Alplerde sürekli etrafınızda koşturup oynaşan Marmott’lar arasında yürüyorsunuz.

Marmott

Neden bizim dağlarımızda yok onlarınkinde var.? İklim aynı, dağlar aynı, (Kaçkarlar) bitki örtüsü aynı. Neyse; sebebi belli. Orada korunuyorlar çünkü. Buraları görünce biz de yapabiliriz diyor aslında insan.

Pencere önü çiçekleri ve güneş saati

Yayla Evleri

Biz de evlerimizin pencerelerine çiçeklikler asabilir bunları her daim çiçekli tutabiliriz. Evimizi, sokağımızı, köyümüzü temizleyip güzelleştirebiliriz.Etrafımızdaki güzellikleri koruyabilir, geliştirebiliriz. Böylece daha yaşanabilir ve daha mutlu olacağımız çevreyi kendimiz yaratabiliriz. İşte isteyince yapılıyor. Ülkemizde de çok güzel örnek köyler, yerleşim birimler var, yok değil ama sayısını arttırmamız gerekiyor. Crampiolo sanki masal kitaplarından fırlamış gibi duran bir köy. Etrim de çok güzel bir köy ama neden daha güzel olmasın. Yapılacak çook şey var.

Evladiyelik (Heirloom) tohumlar

2009-12-02T12:40:00.000-08:00

Dedemin tek bildiği ve yaptığı iş çiftçilikti, o günlere ait benim de çocukluğumun ilk birkaç yılından kalan bazı resimler var hafızamda. İki atın çektiği at arabamız ile tarlaya gidişimize, onlar sıcakta tarlada çalışırken benim arabanın veya tarladaki tek ağacın altında geçirdiğim günlere ait kareler. O zamanlara ait hikayeleri babamdan veya diğer aile büyüklerinden dinlemek her zaman hoşuma gitmiştir. Geçenlerde gene böyle sohbet ederken babam geçmişte nasıl bostan yaptıklarını anlattı. Trakyada tarlalar genelde köylerin dışındadır. Kimse tarlasına ev yapmaz. Köyün dışında kalan bu tarlalarda da en çok ayçiçeği ve buğday ekilir iklim gereği. Bu eskiden de böyleydi. Ama biraz farklıydı anlatılanlara göre. Mesela iki ayçiçeğinin gövdesine bağlanan iplerle salıncak yapıp çocukları salladıklarını anlatırlar. Ayçiçeği sapları baltayla kesilecek kadar kalınmış. Ben de gayet net hatırlıyorum, toprak ocak ve fırınlarda yakıt olarak yalnızca ayçiçeği sapı kullanıldığını. Hasat elle yapılır, ayçiçekleri kuruduktan sonra sopalarla dövülerek silkelenirdi. Eminim şimdikiler kadar verimli değildi ayçiçekleri ve buğday türleri ama daha lezzetli olduklarına da şüphem yok.

Ayrıca herkes tarlasının bir kısmını ayırır burayı kendi ihtiyaçları için bostan yapardı. Tarlalar gübrelenmez ve asla sulanmazdı. Yani ne ekilecekse ekilir, sonra kendi haline bırakılırdı. Domates, salatalık, biber, fasulye, kavun ve karpuz gibi. İşte asıl konu da bu, bu sebze ve meyveler kendi kendine yetişir ve sonra hasat edilirdi. Babam ne sulama ne de gübreleme yaptıklarını söylüyor. Zaten tarlada kuyu filan da olmaz, gerek de duyulmazdı. Gübreye de gerek duyulmuyordu. Babam şimdi evin arka bahçesindeki 150 – 200 m2 alanda gene sebze yetiştiriyor amatörce kendi ihtiyaçları için. Elbette son derece lezzetli oluyor pembe, kırmızı domatesler, biberler, salatalıklar bizim marketten aldıklarımıza göre ama inanılmaz ilgi istiyor hepsi. Toprak hazırlayacaksın, yanmış hayvan gübresi katacaksın, birkaç kez zararlılara, mantara karçı ilaçlayacaksın. Elin gözün sürekli üzerlerinde olacakki doğru düzgün ürün alabilesin. Ara sıra asit yağmurlarıyla yanan üst dallar ve yapraklarla uğraşacaksın veya tüm uğraşların boşa gidecek. Ne değişti de eskisi gibi yapamıyoruz, ekip bırakıp gidemiyoruz fideleri. Ne mi değişti? Aslında değişmeyen ne kaldı desek daha doğru olacak. Toprak yapısı değişti, iklim değişti, sıcaklık arttı, yağış rejimi değişti, bitki hastalıkları ve virüsleri yayıldı, tohumlar değişti, yan kısaca değişmeyen pek bir şey kalmadı.

Babam her yıl mutlaka pembe domates de yetiştirir, (her ne kadar pembe domates ağına üye olmasa da) bunların tohumlarını da her yıl gelecek yıl için ayırır ve saklar. Diğer sebze tohumlarını da genelde ilçedeki Tarım müdürlüğünden alır. Önümüzdeki yaz dikilecek çeşitler için biraz araştırma yaptım. Tohumlar çok çeşitli ve çok fazla olmasına karşın “F1 veya Hybrid tipler” ve “Heritage veya Heirloom” diye tabir edilen tohumlar olduğunu gördüm. F1 ve/veya Hybrid tohumlar yani melezlenmiş tohumlar farklı türlerin amaca göre çarprazlanması ile elde ediliyor, mesela pazarlamaya daha uygun olsun diye kalın kabuklu ve daha verimli türler elde ediliyor ve üretiliyor. İşte bu türler kalabalık pazarlara sevkiyata, raflarda beklemeye uygun marketlerde satılan türler oluyor. Ama asla büyük bir markette pembe domates göremiyorsunuz çünkü nakliye ve rafta beklemeye fazla uygun değil bu türler. Profesyonel olarak artık her çiftçi F1 veya Hybrid tohum kullanıyor. Ama bu tohumlardan yetişen sebzelerden tekrar tohum alıp kullanmaya kalktığınızda maalesef bitki anaçlardan birine geri dönüp satın aldığınız tohum özelliklerini göstermiyor. Yani tohumlar tek kullanımlık. Gelecek yıl tekrar tohum satınalmak zorundasınız.

Bunun yanında tohum satılan birçok sitede Heirloom (atayadigarı, babadan kalma) veya Heritage (Miras, değerli miras) diye tabir edilen tohumlar bu özellikleri de belirtilerek satılıyor. Ben de bu yıl denemek için babama bir miktar tohum getirttim Thomson and Morgan adlı bir kuruluştan. Web sitelerinin adresi http://www.tandmworldwide.com/ (bu siteden mümkün olan her ülkeye tohum sevkiyatı yapılabiliyor.) Benim seçtiğim tohumlar yaklaşık iki haftada elime ulaştı.

Aslında biraz da bu teslimatı denemek istemiştim ve hiç problemsiz bir şekilde iki haftada elime ulaştı paket. Dört çeşit domates tohumu, birisi hybrid, diğerleri heirloom. Böylece her iki çeşidi de denemiş olacağız. Heirloom olanlar iri sayılacak sınıfta Black Russian, Super Mermande ve Brandywine diye adlandırılan tipler. Bir de kapsülünde 13 tane bezelye veren bir türü de hediye olarak göndermişler. Bakalım bu yaz bizdeki tohumlarla birlikte bunları da yetiştirmeyi deneyeceğiz arka bahçede. Sonucu elimden geldiğince paylaşmaya çalışacağım. Maalesef bizim elimizde böyle atadan babadan kalma tohum yok. Belki hepimizin bildiği Çanakkale domatesi, Pembe domates gibi türler var ama bunların gerçekten yerel türlermi yoksa benim getirttiğim gibi yurtdışı kaynaklı türlermi olduğunu bilemiyorum. Mesela dünyada pembe domatesler Belgian Pink, Brandywine Pink gibi isimlerle tanımlanıyor web sitelerinde. Şimdiye kadar herhangi bir tohumun Turkish xxx olarak tanımlandığına rastlamadım. Bu konuda çalışmalar yapan ve yerel tohumların toplanarak tohum bankalarının, tohum ağlarının oluşturulmasına çalışanlar olduğunu biliyorum. Meyvelitepe aşağıdaki blog girdisinde başlatılan bir çalışmayı duyurmuş.
http://meyvelitepe.typepad.com/meyvelitepe/2009/11/tohum-agi.html

Bizim için de bir tecrübe olacak. Her ne kadar bahçe toprağımız fena olmasa da bu kez dededen kalma usülleri değil kendi yorumumuzla yükseltilmiş yastık uygulaması yapmaya çalışacağız. Buradan elde edeceğimiz deneyimleri de ileride inşallah kendi bahçemizde uygulayıp kullanacağız.

Kisebükü

2009-11-23T23:12:00.000-08:00

Daha önce uzak bir tepeden gördüğümüz Kisebükü’ne gitmek ancak Aralık 2008’de mümkün olabildi. Uzaktan güzelliğini farkedemediğiniz bu bakir koy insana gerçek bir huzur verecek kadar sakindi aralık ayında. Koyu, demirleyen mavi tur teknelerinden başka daha çok bölge insanı denize girmek için kullanıyor. Yolu biraz sapa ve uzun, önemli bir kısmı toprak, yere yakın araçlar veya arabasına kıyamayanlar için yol pek uygun değil. Kisebükünde herhangi bir tesis yok ve umarız uzun yıllar boyuncada yapılmaz. Tesis olan birçok koy, bük zaten bolca var Bodrum’da. Hatta tesis olmayan koy kalmadı desek daha doğru bir cümle kurmuş oluruz. Bodrum’a sık gelenler bilir; Bodrum’da denize girmek için bir restaurantın, otelin veya “beach’in” imkanlarından faydalanmanız gerekir çünkü tüm plajlar tesislerce kapatılmış, kiralanmıştır. Bazıları pahalı, bazıları kalabalık ama çok güzel tesislerde var elbette. Makul bir fiyata deniz keyfi sunan duşu ve kabinlerinden faydalanabileceğiniz, denize girerken içecek ve yiyecek birşeyler bulabileceğiniz çok güzel tesisler var. Ama bizim gibi kalabalıklardan sıkılıyorsanız ve bunların olmadığı bir yer bulayım kendi imkanlarımla denize gireyim derseniz muhtemelen kenarda köşede kalmış ufacık halk plajlarını kullanmanız gerekir. Buraların da halini tahmin edebilirsiniz.

Bu anlamda yarımadanın doğusu gerçekten farklı (şimdilik). Hala sakin ve bakir koylar bulmak ve doğayı yaşamak mümkün. Kisebükü de bu bölgede kalan nadir güzelliklerden birisi. Şüphesiz zamanla insan müdahalesi buranın da güzelliğini ve huzurunu bozacaktır. Tarihini bilmediğimiz bazı eski yapılar da var koyda. Nette bu yapıların tarihi hakkında bir bilgi bulamadık. Bodrum yarımadasının hemen her yerinde rastlayabileceğiniz tarzda eski bir yerleşim alanı. Biz yazın gidemedik ancak, çakıl taşı plaj ve kristal berraklığındaki suyun yazın sıcağında ne kadar çekici olabileceğini tahmin etmek zor değil. Bodrum ve Gökova’nın suyu serindir. Gökova’nın denizine girenler bilir, yılın en sıcak aylarında bile deniz hem temiz hem de serindir. Serin ve berrak Gökova sularına -kasvetli kış aylarına girdiğimiz şu günlerde- özlem duymamak mümkünmü.?

Kısa bir yürüyüş yaptığımız ve bir saat geçirdiğimiz Kisebükü’nde birkaç fotoğraf da kameramıza takıldı ve bu güzelliği paylaşmak istedik. Bu koy hakkında daha sonra çok haber yapıldı ama sözkonusu haberlerde fotoğraf hiç yoktu desek yeridir. Buraya bir turistik tesis yapılma ihtimali hakkında çok yazıldı çizildi. Bunların üzerine söylenecek çok fazla bir şey yok. Umarız yapılmaz ve bu cennet köşesi bu haliyle korunur.

Pikan Cevizi

2009-11-06T07:10:00.000-08:00

Geçen yıl bahçeye ceviz ağacı dikmek istemiş, yapmış olduğum küçük bir araştırmadan sonra bilinen ceviz türlerinin kış soğuklanma ihtiyaçlarının fazla olması nedeniyle ılıman iklimlere uygun olmadığını görmüştüm. Zaten bizim buralarda da şu ana kadar hiç ceviz ağacı görmedim. Ancak konuyu biraz daha araştırınca Bodrum gibi ılıman iklime sahip bölgelerde yetiştirilebilecek bir ceviz türü olduğunu görüp hemen dört adet fidan siparişi verip,( http://www.erdemli-fidan.com/pikan.htm ) 2008 Aralık başında birini de komşuma hediye ederek birlikte dikimini yaptık.

Fidanlarımız Mersin'den önce İstanbul'a kargo ile, daha sonra İstanbul'dan Bodrum'a bizimle birlikte uzun bir yol katettiler.

Aralık ayında diktiğimizde yapraklarını dökmek üzere olan 50 - 60 cm boyundaki fidanlarda bu yaz gittiğimde çok ciddi bir gelişim gözlemlemedim ancak yerlerine alışmış olmaları bile bizim için yeterliydi. Yeniden yeşermişler ve belki 5 - 10 cm de gelişme göstermişlerdi. Bakalım ne kadar uyum sağlayabilecekler.

Bu meyve hakkında kısa bilgi aşağıdaki gibi.

PİKAN CEVİZİ:
Pikan Dünyada üretimi belirli ve artan bir gelişim süreci içinde bulunmaktadır. Bu artışta özellikle soğuklama ihtiyacı sağlanamayan ve dolayısıyla ceviz yetiştiriciliği yapılamayan sıcak bölgeler için en elverişli ceviz türü olması rol oynamıştır. Nitekim, ceviz ve pikan kuzey Afrika ülkelerinde en çok aranan ve en pahalı kabuklu meyvedir.
Pikan yetiştiriciliğini sınırlayan en önemli ekolojik etmen ilkbahar geç donları ile sonbaharın erken donları arasında kalan ve vejetasyon süresi olarak isimlendirilen dönemin uzunluğudur. Güvenceli bir pikan yetiştiriciliği için ise bu sürenin en az 210 gün olması istenir.

Pikanlarda minimum gelişme köklerde +4,4 oC’de başlamakta ve +40 oC’ye ulaşmasıyla da pratik olarak durmaktadır. Pikan yetiştiriciliği yapılacak yerlerde gece-gündüz sıcaklık farkının çok fazla olmaması gerekir. Cevizlerin büyüme ve olgunlaşma döneminde en uygun gündüz sıcaklığı ortalama +32 oC, gece sıcaklığı ise +21 oC olmalıdır. Diğer taraftan, Haziran, Temmuz, Ağustos aylarının sıcaklık ortalamasının +27 oC olması istenir. Bahar aylarında (Nisan-Mayıs) ise ortalama sıcaklık +16 oC olmalıdır.

Pikan yetiştiriciliği yapılan bir bölgede +10 oC’nin üzerindeki sıcaklık toplamının 5000 saatin altına düşmemesi istenir. Pikan kışın yaprağını döken bir meyve türüdür. Ekonomik anlamda meyve verebilmesi için kısa sayılabilecek soğuk etkisine gereksinimi vardır. Soğuklama süresi çeşitlere göre değişmekle birlikte genel olarak bu değer +7,2 oC’nin altında hesaplanan 400-750 saat arasındadır

Besin Değeri ve Kullanım Alanları;

Ağacın çeşitli kısımları; kan hastalıkları, grip, hazımsızlık, sarılık, sıtma, beyaz akıntı hastalıkları, karın ağrısı tedavisinde kullanılabilmektedir. Pikan cevizinin kimyasal içeriği tabloda verilmiştir.

Yenilen 100 g kısım Miktar

Nem (%) 3,4

Protein (%) 9,2

Yağ (%) 71,2

Karbonhidrat (%) 14,6

Ca ( mg ) 73

P ( mg ) 239

Fe ( mg ) 2,4

Na ( mg ) Eseri

K ( mg ) 603

Vit. A (IU) 130

Vit.B1 (mg) (Thiamine) 0,86

Vit.B2 (mg) (Riboflavin) 0,13

Vit.B6 (mg) (Niacin) 0,90

Vit.C (mg) (Ascorbic acid) 2,0

Vit.E (mg) 15,5

Kalori 687

Yağ asitlerinin % 93’ünü doymamış yağ asitlerinin meydana getirmesi beslenme yönünden son derece önemli olup, insan sağlığını tehdit eden kolestrol birikimleri ve damar sertliğini önleyen şifalı etkilere sahiptir. Pikan cevizi ülkemizde sadece çerez olarak kullanılmasına rağmen özellikle ABD’ de çerez kullanımının yanında ekmekçilik, şekerleme, dondurmacılık, kozmetik ve eczacılıkta, reçel marmelat sektörlerinde kullanılmakta ve önemli bir kısmı ihraç edilmektedir. En önemli ithalatçı ülkeler AB ülkeleridir.

Pikan cevizi dikimden itibaren 4-8 yaşında ürün vermeye başlar, 10. yaşından itibaren çeşide ve kültürel işlemlere bağlı olmak üzere ağaç başına 40- 80 kg arasında verim alınır.

Bu ağaç konusunda Batı Akdeniz Tarımsal Araştırma enstitüsünün ciddi araştırmaları var. Yukarıdaki bilgilerin çoğu bu kurumun yayınlarından alınmıştır. www.batem.gov.tr/haber/haftalar/ceviz/pikan.htm

Kaba inşaatı bitiriyoruz

2009-11-04T23:36:00.000-08:00

Arsamızın üst kotu ile alt kotu arasında 5 metre fark var. 50 Metre uzunluğunda bir arazide % 10 eğim demek. Bu eğimi düzeltmek için arsayı iki adet birer metrelik istinat duvarıyla üç parçaya bölüyoruz.

Böylece özellikle evin bulunduğu orta kısımda ve aşağıda ağaçlarımızın olduğu alanda düz alanlar elde ediyoruz.

Taş duvarlar yapılırken bir taraftan da tel çitler ve tekerlekli bahçe kapımız da takılınca ortalık baya toparlanmış oluyor. Duvar işlerini bitirir bitirmez çatı ve ahşap işlerine girişiyoruz. Bu aşamada güç toplamak için inşaatı durdurmamız gerekiyor. İnşaat detaylarına uzun uzun girip de sıkıcı olmadan fotoğraflarla geçiyoruz.

(Çatı ve Pergolalar yapılıyor.)

(Kepenkleri de kapatınca ev bitmiş gibi oldu.)

Tüm bu işleri yapmak 3,5 yılımızı aldı. Sonuna yaklaştık ama evimiz halen bitmiş değil. Şimdi artık iç işlerine başlama zamanı geldi ancak bunun için şimdilik bir süre ara veriyoruz. Malum krizdeyiz.!

Çilek Taşı (2008)

2009-11-03T23:29:00.000-08:00

Taş ev yapmak istiyorduk ancak eski taş evleri artık yapmak çok mümkün değil. İnşaat tekniğine uygun iki katlı, depreme dayanıklı bir taş ev yapmak gerçekten çok zor. Biz de mecburen içi betonarme dışı mümkün olduğunca taş görünümlü ve kalın taş ile kaplanmış bir ev yapmaya karar verdik. Tüm proje buna göre planlandı. Mimari prensiplerden biri olan yerel malzeme kullanımından hareketle evin dışında çilek taşı kullanmaya zaten karar vermiştik. Çilek taşı eski Bodrum yolundaki taş ocaklarından çıkıyor çoğunlukla. Ve bildiğimiz bodrum kayrağı ile benzer özelliklere sahip, biraz daha kalın olarak ocaklardan çıkarılıyor. Çilek taşı ile kayrak ocakları yan yana ve hatta aynı ocaktan da çıkabiliyor. Bodrum kayrağı görünümünde bejden sarıya hatta zaman zaman turuncuya çalan renklere sahip. Evimizin hem taş olmasını hem de mümkün olduğunca beyaz bir görüntüye sahip olmasını istiyoruz. Bu nedenle taş ustaları sıkı sıkıya tembihleniyor, kırmızı taşlar kullanılmayacak. (tabi mümkün olduğunca.) Çok büyük taşlar kullanılmayacak ve kırılacak, mümkün olduğunca bol ve geniş derzli bir uygulama yapmak istiyoruz. Buna nasıl mı karar verdik. Yıllardır Bodrum’a gide gele taşa duvarlara baka baka.! Bodrum’daki bütün eski yapıların taş işçiliklerini ezberledik neredeyse. Aslında çok orijinal işçlikler var ama ustasını bulmak zor. Bodrum merkezindeki eski bir binada kullanılan taş işçiliğini hedef alıyor ve ustalara bu şekilde talimat veriyoruz. Onlar da sağolsunlar ellerinden geldiğince gerçekleştirmeye çalışıyorlar.

(Bodrumda eski bir çilek taşı uygulaması)

Yalnız bir sorun var, Mühendisimiz bu kadar kalın bir taş öreceğimizi öğrenince ilave çalışmalar istiyor.
Öncelikle sıva yapılmış binamız tamamen çimento esaslı bir su geçirmezlik maddesi ile kaplanacak. Aksi takdirde taş kaplamadan sızacak nem ve suyun evin içinde kusup rutubet yaratacağını söylüyor. Uzman olarak kendisine güveniyoruz. Bununla birlikte kullanılan taş miktarı çok fazla. 10 -12 cm kalınlığında taş kullanılacak. Çok ciddi bir ağırlık sözkonusu, her ne kadar dışarıdaki taşlar kendilerini taşısalar da binaya çok iyi tutundurulmuş olmaları gerekiyor. Bu amaçla binanın dışta kalan tüm kolon ve kirişlerine 15 - 20 cm aralıklarla 10’luk demirler kimyasal ankrajlar (kimyasal dübel) ile çakılıyor. Yaklaşık 20 – 25 cm uzunluğundaki bu ankrajlar üzerine örülen taşların binaya bağlanmasını ve bir deprem anında silkelenip dökülmelerini engelleyecek. Binlerce ankraj, uzun iş. Bu iş ustamızın pek hoşuna gitmese de yapılacak çaresiz. Ayrıca her iki işlem de ekstra ciddi maliyet getiriyor ama yapıyoruz. Bu konuda hassas davranan mühendisimizi de takdir ediyoruz.

(Duvar kesiti)

Bu arada bizim arsamıza giden yol oldukça dar. Sağolsunlar komşularımız bu konuda yardımcı oluyorlar ve beton mikserleri gibi taş kamyonları da onların bahçesinden geçerek taşları getirebiliyorlar. Aksi takdirde o kadar taşın traktörle taşınması gerekecek. Çünkü bizim yola o kamyonların girmesi mümkün değil. Sonunda taşlar geliyor ve taş örme işi başlıyor.

Bu arada pencere ve kapı üstleri için kullanılacak lentoları alıyoruz Kaymakçı'dan. Kaymakçı Taş Dekorasyon merkezi Mumcular Güvercinlik yolunda. Görmelisiniz neler var neler. Beyaz Limra taşları, taş kalınlığını yanlış öngördüğümüz için iki defa kesiliyor maalesef. İş uzun, tam 50 gün sürüyor taş işçiliğinin bitmesi. Sonuç; ufak hatalar olsa da tam istediğimiz gibi.

(Taş işçiliği sonrası binanın görünümü.)

Taş işimiz bittimi?! Hayır. Daha bahçe duvarlarımız yapılacak. Başlamışken bahçe duvarlarını da taş yapmak istiyoruz. Mevcut yığma taş duvarlar inşaat sırasında bozuldu ciddi oranda. Bir sonraki yazıda...

İnşaat Başlıyor (2008)

2009-11-03T07:24:00.000-08:00

Uzun süren plan, proje ruhsat aşamalarından sonra ilk kazmayı vuruyoruz. Hayalimizdeki köy evini yapacağız. Ev köyün yerleşimiyle uyumlu olacak. Bodrum, Milas mimarisine uygun ama çatısı olan bir ev yapmak istiyoruz. İstanbul'da yaşayıp Etrim'de ev yapmak kolay değil. Hafta sonları bütün ucuz uçak biletlerini rezerve ediyoruz önceden. C.tesi ve Pazar günleri sabah gelip akşam dönerek inşaatı koordine etmek gerekiyor. Tabi hergün defalarca yapılan telefon konuşmaları da var. Komşularımızın yardımlarından da bahsetmeden geçmek olmaz. Herkes elinden geldiğince destek veriyor.

İnşaat hızla ilerliyor temelden bir görüntü.

Betonarme bitmek üzere, ikinci katın tavan döşemesinin kalıpları.

Betonarmeyi bitirdik, şimdi sıra taş kaplamada ama ince kayrak kaplama olmasını istemiyoruz ve zor bir işe girişiyoruz. (Bir sonraki yazıda.)

Arsamızı alıyoruz (2006)

2009-11-03T04:03:00.000-08:00

Şehirden kaçmanın ilk adımını Ocak 2006 yılında attık. Uzun arsa alma araştırmaları ve arama, yer görme faslından çok fazla bahsetmek istemiyoruz ancak beğendiğiniz bir arsayı bulmanın ve almanın bizim için zor olduğunu söyleyebiliriz. Çok sevdiğimiz Bodrumun köylerinde bir arsa edinme arzusu bizi Karaova Pınarlıbelen köyünün Etrim mahallesine kadar götürdü. Etrim köyü ve Karaova (ya da buradaki söylenişi ile Garova) Bodrum'un henüz doğallığını ve bakirliğini koruyabilmiş bir bölgesi, umarız korumaya da devam eder. Arsamız köy yerleşim alanı içerisinde ve içerisinde incir, badem, pinar gibi ağaçlar olan küçük bir bahçe. İçinde meyve veren incir ağaçlarımız var, etrafı yığma taş duvarlarla çevrili, arkamızda ve yanlarımızda komşularımızın bahçeleri de benzer özellikte. Zamanla alışıp bağlanmaya başladığımız bu toprak parçası bundan sonraki yıllarımızda üzerinde en çok konuştuğumuz ve zaman harcadığımız konumuz haline geldi.

Duvarlar ne olacak, inşaat nasıl yapılacak, nereye yapılacak, ev nasıl olacak, planlar, çizimler taslaklar, para nasıl bulunacak, biriktirilecek gibi onlarca konu. Bitmiş bir ev almak gibi değil, bir arsa alıp orayı şekillendirmek, üzerine yaşanılacak bir ev inşa etmek. Ama bizim istediğimiz de zaten bu değilmiydi. Bodrum'un yazlık sitelerinde değil de, kışın da yaşam olan bir köyünde yaşamak, yerleşmek istmiştik. Daha doğal bir yaşam, özlemini çektiğimiz basit ve huzurlu bir yaşam için köye dönüş.

Merhaba

2009-11-03T01:03:00.000-08:00

Merhabalar, bu blogla Etrim'deki yeni hayatın, henüz başlamadığımız yeni yaşamımızın bir güncesini tutmak istedik. Yıllardır konuşuyoruz, bu şehirden (istanbul) ve zorluklarından emeklilik ile birlikte kurtulmak gerek diye. Ama nasıl.? Ne yapmalı, nasıl yapmalı. İşte belki de İstanbul'da yaşayan daha bir çok kişinin aklında olan ve planladığı bu hayalin peşinden koşarken yaşadıklarımız ve yeni hayatımız...

Etrim ve Karaova hakkında detaylı bilgiyi köyden (Pınarlıbelen) ve aynı zamadan komşu blogtan Sn. Mehmet Vuran o kadar güzel vermişki, üstüne ilave birşey yazamıyoruz.
http://www.bodrumbaglari.com/Yoremiz.html